ΠεριγραφήΕκτός από τις ψυχοκοινωνικές και άλλες μεθόδους οι οποίες εφαρμόζονται στις προσπάθειες απεξάρτησης των τοξικομανών υπάρχουν και φαρακευτικές ουσίες οι οποίες βοηθούν σε αυτή την προσπάθεια δρώντας είτε ως υποκατάστατα των οπιοειδών στους ίδιους υποδοχείς (διεγέρτες ή αγωνιστές-agonists) είτε ως ανταγωνιστικές ουσίες.
Η μεθαδόνη ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Χορηγείτα από εξουσιοδοτημένα άτομα. Είναι ουσία με ηπιότερη και ασφαλέστερη δράση από τα οπιοειδή και χορηγείται μια φορά την ημέρα από το στόμα.
Η ναλτρεξόνη αναστέλλει τη σύνδεση των οπιοειδών με τους υποδοχείς τους και έτσι δρα ως ανταγωνιστής των ουσιών αυτών. Χορηγείται για τη διευκόλυνση της απεξάρτησης των πρώην εξαρτημένων στα οπιοειδή ατόμων και την αποφυγή των υποτροπών.
ΕνδείξειςΜη απεξαρτημένοι από τα οπιοειδή ασθενείς, που έχουν διακόψει τη λήψη οπιούχων για τουλάχιστον 7-10 ημέρες, για πρόληψη υποτροπής κατά τη διάρκεια της απεξάρτησης. Λοιπές βλ. Φάρμακα απεξάρτησης από το οινόπνευμα.
ΑντενδείξειςΣυγχορήγηση με φάρμακα που περιέχουν οπιούχα όπως αντιβηχικά, αντιδιαρροϊκά ή οπιοειδή αναλγητικά, βαριά ηπατική ανεπάρκεια ή οξεία ηπατίτιδα. Εξαρτημένοι από οπιοειδή ασθενείς που λαμβάνουν οπιούχα. Παιδιά. Κύηση.
ΑνεπιθύμητεςNαυτία, έμετοι, κοιλιακά άλγη. Aϋπνία, άγχος, νευρικότητα. Πόνοι στους μυς και τις αρθρώσεις. Σπανιότερα: ανορεξία, δυσκοιλιότητα ή διάρροια, δίψα, θωρακικά άλγη, εφίδρωση, δακρύρροια, υπερκινητικότητα, δυσθυμία, μείωση της libido και επιβράδυν- ση εκσπερμάτωσης, εξανθήματα. Eνίοτε αύξηση τρανσαμινασών, αναστρέψιμη θρομβοπενία.
ΑλληλεπιδράσειςΕχουν αναφερθεί λήθαργος και υπνηλία μετά από συγχορήγηση θειοριδαζίνης.
ΠροειδοποιήσειςΣτην περίπτωση που ο ασθενής χρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο οπιοειδή στην προσπάθειά του να εξουδετερώσει τον αποκλεισμό της ναλτρεξόνης υπάρχει κίνδυνος οξείας, ενίοτε θανατηφόρου, δηλητηρίασης. Πριν την έναρξη της θεραπείας να γίνεται δοκιμασία με Nαλοξόνη ή να βεβαιωθεί με εξέταση των ούρων ότι οι ασθενείς δεν έχουν λάβει οπιοειδή για τουλάχιστον τις τελευταίες 7-10 ημέρες και δεν εμφανίζουν συμπτώματα στέρησης. Η θεραπεία μπορεί να αρχίσει μόνον εφόσον η δοκιμασία είναι αρνητική. Παρακολούθηση της νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας. Σε γαλουχία δίνεται μόνο εάν είναι απαραίτητο. Να αποφεύγεται η οδήγηση και ο χειρισμός επικίνδυνων μηχανημάτων.
ΔοσολογίαΈναρξη με 25 mg και παρακολούθηση για τυχόν εκδήλωση στερητικού συνδρόμου επί μία ώρα. Εάν δεν εκδηλωθεί στερητικό σύνδρομο, τότε χορηγούνται τα υπόλοιπα 25 mg. Συνήθης δόση 50 mg ημερησίως. H ολική εβδομαδιαία δόση (350 mg) μπορεί να δίδεται μερικές ημέρες την εβδομάδα για καλύτερη συμμόρφωση (π.χ. Δευτέρα και Tετάρτη από 100 mg και Παρασκευή 150 mg). H ημερήσια δόση δίδεται εφάπαξ.