THYRO-4/Φαραν: tab 0.1mg x 100, 0.2mg x 100 THYROHORMONE/Ni-The: tab 0.1mg x 100, 0.2mg x 100 T4/Uni-Pharma: tab 25mcg x 30, 50mcg x 30, 75mcg x 30, 88mcg x 30, 100mcg x 30, 112mcg x 30, 125mcg x 30, 137mcg x 30, 150mcg x 30, 175mcg x 30, 200mcg x 30 * ή T4

Liothyronine Sodium

Liothyronine Sodium ATC H03AA02

Σελίδα δραστικής

Δοσολογία

Αρχικώς σε υποθυρεοειδισμό δόση 10-20mcg την ημέρα αυξανόμενη προοδευτικά (σε μυξοιδηματικό κώμα 520mcg/8ωρο ενδοφλεβίως). Λοιπά: Βλ. εισαγωγή.

Φαρμακευτικά προϊόντα

Τ3/Uni-Pharma: tab 25mcg x 30 * ή Τριιωδοθυρονίνη Νατριούχος (Triiodothyronine Sodium) Σε συνδυασμό Levothyroxine Sodium+Liothyronine Sodium DITHYRON/Uni-Pharma: tab (50+12.5)mcg x 30 6.3.2 373 Aντιθυρεοειδικά φάρμακα Tα κυριότερα αντιθυρεοειδικά φάρμακα είναι τα παράγωγα της θειουρίας, μεθυλοκαι προπυλοθειοουρακίλη (η πρώτη δεν κυκλοφορεί), και τα παράγωγα της ιμιδαζόλης, καρβιμαζόλη και θειαμαζόλη. H αντιθυρεοειδική τους δράση συνίσταται στην αναστολή της οργανικής σύνδεσης του ιωδίου, που προσλαμβάνεται από τον θυρεοειδή αδένα. Eπίσης εμφανίζουν και ανοσοκατασταλτική δράση με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής των θυρεοδιεγερτικών αυτοαντισωμάτων, που αποτελούν το παθογενετικό υπόβαθρο της νόσου GravesBasedow. H καρβιμαζόλη δρα μετατρεπόμενη στον οργανισμό σε θειαμαζόλη. Eμφανίζει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να χορηγηθεί ανά 12ωρο. Aποτελεί σήμερα το φάρμακο εκλογής. Aντίθετα, η προπυλοθειοουρακίλη πρέπει να χορηγείται κάθε 6-8 ώρες, εμφανίζει όμως το σχετικό πλεονέκτημα ότι διέρχεται δυσκολότερα τον πλακούντα και τον μαζικό αδένα, γεγονός που την καθιστά προτιμότερη σε περιπτώσεις κύησης ή γαλουχίας. Eπίσης μπορεί να χορηγηθεί ως εναλλακτικό φάρμακο σε περιπτώσεις σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών (ιδιαίτερα από το αίμα) με τα άλλα φάρμακα. Aντιθυρεοειδική δράση εμφανίζει και το ιώδιο, που παρεμποδίζει την οργανοποίηση του ιωδίου και την πρωτεόλυση της θυρεοσφαιρίνης. Xρησιμοποιείται συνήθως με τη μορφή του ιωδιούχου καλίου (Lugol) σε περιπτώσεις θυρεοτοξικής κρίσης, καθώς και στην προεγχειρητική προετοιμασία των υπερθυρεοειδικών ασθενών. Σε ευαίσθητα άτομα τα ιωδιούχα σκευάσματα μπορεί να προκαλέσουν υπερθυρεοειδισμό ή υποθυρεοειδισμό (π.χ. στο 5% των ασθενών που θεραπεύονται με αμιωδαρόνη). Άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την καταστολή των συμπτωμάτων του υαποκλειστές περθυρεοειδισμού είναι οι β-α (βλ. κεφ. 2.4). Oι β-αδρενεργικοί αποκλειστές χορηγούνται είτε σε συνδυασμό με τα παραπάνω αναφερθέντα αντιθυρεοειδικά φάρμακα, είτε μόνοι για την προεγχειρητική προετοιμασία θυρεοειδεκτομής ή και για την αντιμετώπιση της θυρεοτοξίκωσης. Στις περιπτώσεις αυτές καθώς και σε λανθά- 374