ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ L03AB10 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

PEGINTERFERON ALFA-2B

**Ενδείξεις** Για τη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C σε ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγουμένως θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα, οι οποίοι έχουν αντιρροπούμενη ηπατική νόσο και είναι τουλάχιστον 18 ετών.

Εμπορικά Ονόματα

PEGINTRON

Κλινική Σύνοψη

Προτεραιότητα πηγών: SPC, ΕΟΦ, DrugBank

Επιμελημένο

clinical_notes

DrugBank

Ενδείξεις

expand_more

Ενδείξεις Για τη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C σε ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγουμένως θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα, οι οποίοι έχουν αντιρροπούμενη ηπατική νόσο και είναι τουλάχιστον 18 ετών.

medication

SPC-PEGINTRON

Δοσολογία

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:
Τιτλοποίηση:

Ενήλικες

Δόση1,5 μg/kg/εβδομάδα (συνδυαστική), 0,5 ή 1,0 μg/kg/εβδομάδα (μονοθεραπεία)

Η δόση ριμπαβιρίνης (800-1400 mg/ημέρα) προσαρμόζεται ανά σωματικό βάρος σε 2 διαιρεμένες δόσεις. Για τριπλή θεραπεία, ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης.
Παιδιατρικός πληθυσμός (3 ετών και άνω)

ΔόσηPegIntron 60 μg/m²/εβδομάδα, ριμπαβιρίνη 15 mg/kg/ημέρα

Ριμπαβιρίνη σε 2 διαιρεμένες δόσεις με τροφή. Μόνο σε διπλή θεραπεία.
Ασθενείς με μέτρια νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 30-50 ml/λεπτό)

Για μονοθεραπεία, η δόση έναρξης του PegIntron θα πρέπει να μειώνεται κατά 25%. Δεν πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη.
Ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 15-29 ml/λεπτό)

Για μονοθεραπεία, η δόση έναρξης του PegIntron θα πρέπει να μειώνεται κατά 50%. Δεν πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη.
Ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης < 15 ml/λεπτό

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για μονοθεραπεία. Δεν πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη.
Ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται.
Ηλικιωμένοι (≥ 65 ετών)

Δεν απαιτείται τροποποίηση της δόσης του PegIntron.

block

SPC-PEGINTRON

Αντενδείξεις

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποια από τις ιντερφερόνες ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Ιστορικό σοβαρής προϋπάρχουσας καρδιακής νόσου, συμπεριλαμβανομένης της ασταθούς ή μη ελεγχόμενης καρδιακής νόσου τους τελευταίους έξι μήνες

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Σοβαρές ιατρικές καταστάσεις που προκαλούν εξασθένηση

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Αυτοάνομη ηπατίτιδα ή ιστορικό αυτοάνοσης νόμου

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία ή μη αντιρροπούμενη κίρρωση του ήπατος

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Προϋπάρχουσα θυρεοειδική νόσος εκτός εάν μπορεί να ελεγχθεί με συμβατική θεραπεία

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Επιληψία και/ή διαταραγμένη λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ)

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Κίρρωση και βαθμολογία ≥ 6 κατά Child-Pugh

ΠληθυσμόςHCV/HIV ασθενείς
Συνδυασμός του PegIntron με τελμπιβουδίνη

ΠληθυσμόςΆγνωστο
Ύπαρξη, ή ιστορικό σοβαρής ψυχιατρικής κατάστασης, ειδικότερα σοβαρή κατάθλιψη, ιδεασμός αυτοκτονίας ή απόπειρα αυτοκτονίας

ΠληθυσμόςΠαιδιατρικός πληθυσμός

warning

SPC-PEGINTRON

Προειδοποιήσεις

expand_more

Ψυχιατρικές διαταραχές και διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ)

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Να παρακολουθούνται στενά για σημεία ή συμπτώματα ψυχιατρικών διαταραχών. Εάν επιμένουν ή επιδεινώνονται, ή αν ταυτοποιηθεί ιδεασμός αυτοκτονίας ή ανθρωποκτονίας, συνιστάται τερματισμός θεραπείας και ψυχιατρική παρέμβαση.
Ψυχιατρικές καταστάσεις

ΠληθυσμόςΕνήλικες ασθενείς με ύπαρξη ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων

Η θεραπεία να ξεκινήσει μόνον αφού διασφαλιστεί κατάλληλη εξατομικευμένη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση της ψυχιατρικής κατάστασης.
Ψυχιατρικές καταστάσεις

ΠληθυσμόςΠαιδιά και έφηβοι με ύπαρξη ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων

Η χρήση του PegIntron αντενδείκνυται (βλ. Αντενδείξεις).
Χρήση/κατάχρηση ουσιών (οινόπνευμα, κάνναβη κ.λπ.)

ΠληθυσμόςΑσθενείς με λοίμωξη HCV

Να εκτιμηθούν προσεκτικά και να αντιμετωπιστούν επαρκώς οι ψυχιατρικές συν-νοσηρότητες και η πιθανότητα χρήσης άλλων ουσιών πριν την έναρξη. Παρακολούθηση κατά τη διάρκεια και μετά τη διακοπή. Έγκαιρη παρέμβαση σε περίπτωση επανεμφάνισης ή ανάπτυξης ψυχιατρικών διαταραχών και χρήσης ουσιών.
Ανάπτυξη και εξέλιξη

ΠληθυσμόςΠαιδιά και έφηβοι (ηλικίας 3 έως 17 ετών)

Το αναμενόμενο όφελος της θεραπείας να ζυγισθεί προσεκτικά έναντι των ευρημάτων ασφάλειας (απώλεια σωματικού βάρους, αναστολή ανάπτυξης). Όποτε είναι δυνατό, το παιδί να λαμβάνει θεραπεία μετά την αιφνίδια ανάπτυξη κατά την εφηβεία.
Διαταραχή της συνείδησης και κώμα (εγκεφαλοπάθεια, σπασμοί)

ΠληθυσμόςΑσθενείς (συνήθως ηλικιωμένοι)

Να δοθεί προσοχή.
Ηπατική βιοψία

ΠληθυσμόςΌλοι οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C

Να λαμβάνονται υπ’όψιν οι τρέχουσες οδηγίες θεραπείας για το αν χρειάζεται ηπατική βιοψία πριν την έναρξη της θεραπείας.
Οξεία υπερευαισθησία (π.χ. κνίδωση, αγγειοοίδημα, βρογχόσπασμος, αναφυλαξία)

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Σε περίπτωση ανάπτυξης, διακοπή θεραπείας και άμεση ιατρική θεραπεία. Παροδικά εξανθήματα δεν επιβάλλουν διακοπή.
Καρδιαγγειακό σύστημα

ΠληθυσμόςΕνήλικες ασθενείς με ιστορικό συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, εμφράγματος του μυοκαρδίου και/ή προηγούμενες ή παρούσες διαταραχές τύπου αρρυθμίας

Χρειάζονται επισταμένη παρακολούθηση. Συνιστάται ΗΚΓ πριν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Οι καρδιακές αρρυθμίες μπορεί να απαιτήσουν διακοπή θεραπείας.
Ηπατική Ανεπάρκεια

ΠληθυσμόςΑσθενείς με κίρρωση

Το PegIntron αυξάνει τον κίνδυνο άρσης της ηπατικής αντιρρόπησης και θανάτου. Διακοπή θεραπείας σε ασθενείς που αναπτύσσουν επιμήκυνση δεικτών πήξης. Ηπατικά ένζυμα και λειτουργία να παρακολουθούνται στενά.
Πυρεξία

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Άλλες αιτίες επίμονης πυρεξίας πρέπει να αποκλεισθούν.
Ενυδάτωση

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Πρέπει να διατηρείται επαρκής ενυδάτωση. Μπορεί να κριθεί αναγκαία η υποκατάσταση υγρών.
Αναπνευστικές διαταραχές (πνευμονικές διηθήσεις, πνευμονίτιδα, πνευμονία)

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Σε κάθε ασθενή με πυρεξία, βήχα, δύσπνοια ή άλλα αναπνευστικά συμπτώματα, να γίνεται ακτινογραφία θώρακος. Εάν η ακτινογραφία θώρακος δείξει πνευμονικές διηθήσεις ή εάν υπάρχουν ενδείξεις διαταραχής της πνευμονικής λειτουργίας, ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται στενά και, αν χρειάζεται, να διακοπεί η ιντερφερόνη άλφα.
Αυτοάνοση νόσος

ΠληθυσμόςΑσθενείς με προδιάθεση σε αυτοάνοσες διαταραχές

Αξιολόγηση και εκ νέου εκτίμηση οφέλους-κινδύνου της συνεχιζόμενης θεραπείας.
Σύνδρομο Vogt-Koyanagi-Harada (VKH)

ΠληθυσμόςΑσθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έλαβαν θεραπεία με ιντερφερόνη

Εάν υπάρχουν υποψίες, η αντιιική θεραπεία να διακόπτεται και να εξετάζεται η θεραπεία με κορτικοστεροειδή.
Οφθαλμικές μεταβολές

ΠληθυσμόςΌλοι οι ασθενείς

Οφθαλμολογική εξέταση κατά την έναρξη. Όποιος ασθενής παραπονεθεί για συμπτώματα, άμεση και γενική εξέταση. Περιοδική κλινική εξέταση της όρασης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαταραχές (σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση). Να ληφθεί υπόψη η διακοπή του PegIntron σε ασθενείς που εμφανίζουν νέες ή επιδεινούμενες οφθαλμολογικές διαταραχές.
Θυρεοειδικές διαταραχές

ΠληθυσμόςΕνήλικες ασθενείς

Πριν την έναρξη, μέτρηση TSH. Ανωμαλίες να αντιμετωπίζονται. Εάν αναπτυχθούν συμπτώματα, προσδιορισμός TSH. Η θεραπεία μπορεί να συνεχιστεί αν TSH εντός φυσιολογικών ορίων με φάρμακο.
Διαταραχές του μεταβολισμού (υπερτριγλυκεριδαιμία)

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Συνιστάται παρακολούθηση των επιπέδων των λιπιδίων.
Μιτοχονδριακή τοξικότητα και γαλακτική οξέωση

ΠληθυσμόςΑσθενείς με συν-λοίμωξη HIV που λαμβάνουν HAART

Συνιστάται προσοχή όταν προστίθεται PegIntron και ριμπαβιρίνη στη θεραπεία HAART.
Άρση της ηπατικής αντιρρόπησης

ΠληθυσμόςΑσθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV και προχωρημένη κίρρωση που λαμβάνουν HAART

Να παρακολουθούνται στενά, αξιολογώντας τη βαθμολογία τους κατά Child-Pugh κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Ασθενείς που οδηγούνται σε άρση της ηπατικής αντιρρόπησης να τερματίζουν αμέσως τη θεραπεία για ηπατίτιδα και να επαναξιολογούν την ARV θεραπεία.
Αιματολογικές διαταραχές (ουδετεροπενία, θρομβοπενία, αναιμία)

ΠληθυσμόςΑσθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV που λαμβάνουν πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART

Πρέπει να πραγματοποιείται στενή παρακολούθηση των αιματολογικών παραμέτρων.
Αναιμία
προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς που λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού με PegIntron, ριμπαβιρίνη και ζιδοβουδίνη

Η ταυτόχρονη χρήση αυτού του συνδυασμού με ζιδοβουδίνη δε συνιστάται.
Χαμηλοί αριθμοί CD4

ΠληθυσμόςΑσθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV και αριθμούς CD4 μικρότερους από 200 κύτταρα/µl

Απαιτείται προσοχή στη θεραπεία.
Επανενεργοποίηση του ιού της ηπατίτιδας Β

ΠληθυσμόςΑσθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HBV

Όλοι οι ασθενείς να ελέγχονται για ηπατίτιδα Β πριν την έναρξη της θεραπείας. Οι ασθενείς με συν-λοίμωξη B και C να παρακολουθούνται και να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις ισχύουσες κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες.
Οδοντικές και περιοδοντικές διαταραχές

ΠληθυσμόςΑσθενείς που ελάμβαναν θεραπεία συνδυασμού PegIntron και ριμπαβιρίνης

Να βουρτσίζουν τα δόντια τους επιμελώς δύο φορές την ημέρα και να έχουν τακτικές οδοντιατρικές εξετάσεις. Εάν συμβεί έμετος, να ξεπλύνουν επιμελώς το στόμα τους.
Δέκτες μοσχευμάτων οργάνων

ΠληθυσμόςΔέκτες μοσχεύματος ήπατος ή άλλων οργάνων

Να δοθεί προσοχή καθώς η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα δεν έχει μελετηθεί και υπάρχει αυξημένη συχνότητα απόρριψης μοσχεύματος.
Ψωρίαση ή σαρκοείδωση

ΠληθυσμόςΑσθενείς με ψωρίαση ή σαρκοείδωση

Η χρήση συνιστάται μόνο εάν το δυνητικό όφελος δικαιολογεί τον δυνητικό κίνδυνο.
Μακροχρόνια μονοθεραπεία συντήρησης

ΠληθυσμόςΜη ανταποκριθέντες με αντιρροπούμενη κίρρωση

Το PegIntron δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μακροχρόνια μονοθεραπεία συντήρησης.
Συστατικά του PegIntron (φρουκτόζη, γλυκόζη, γαλακτόζη, σακχαρόζη-ισομαλτόζη)
αντένδειξη

ΠληθυσμόςΑσθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη φρουκτόζη, με δυσαπορρόφηση γλυκόζης γαλακτόζης ή με ανεπάρκεια σακχαράσης-ισομαλτάσης

Δεν θα πρέπει να παίρνουν αυτό το φάρμακο.

swap_horiz

SPC-PEGINTRON

Αλληλεπιδράσεις

expand_more

Τελμπιβουδίνη
Αντενδείκνυται

Αυξημένος κίνδυνος περιφερικής νευροπάθειας

ΣύστασηΟ συνδυασμός του PegIntron με τελμπιβουδίνη αντενδείκνυται.
Μεθαδόνη
Προσοχή

Αύξηση AUC της R-μεθαδόνης κατά περίπου 15%, αυξημένη καταστολή, αναπνευστική καταστολή, παράταση QTc

ΣύστασηΟι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα αυξημένης επίδρασης καταστολής, καθώς και αναπνευστικής καταστολής. Ειδικά σε ασθενείς σε υψηλή δόση μεθαδόνης, θα πρέπει να εκτιμάται ο κίνδυνος για παράταση του QTc.
Υποστρώματα CYP2C9 (π.χ. Τολβουταμίδη)
Αμελητέα

Δεν παρατηρήθηκε κλινικά σημαντική φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση

ΣύστασηΔεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας.
Υποστρώματα CYP3A4 (π.χ. Μιδαζολάμη)
Αμελητέα

Δεν παρατηρήθηκε κλινικά σημαντική φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση

ΣύστασηΔεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας.
Υποστρώματα Ν-ακετυλτρανσφεράσης (π.χ. Δαψόνη)
Αμελητέα

Δεν παρατηρήθηκε κλινικά σημαντική φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση

ΣύστασηΔεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας.
Υποστρώματα CYP1A2 (π.χ. Καφεΐνη, Θεοφυλλίνη)
Προσοχή

Μέτρια αύξηση της έκθεσης/συγκεντρώσεων

ΣύστασηΣυνιστάται προσεκτική ταυτόχρονη χορήγηση. Να λαμβάνονται υπόψη οι πληροφορίες φύλλου οδηγιών χρήσης.
Υποστρώματα CYP2D6 (π.χ. Δεσιπραμίνη, Θειοριδαζίνη)
Προσοχή

Μέτρια αύξηση της έκθεσης/συγκεντρώσεων

ΣύστασηΣυνιστάται προσεκτική ταυτόχρονη χορήγηση. Να λαμβάνονται υπόψη οι πληροφορίες φύλλου οδηγιών χρήσης.
Αντιπυρίνη
Προσοχή

Αύξηση συγκεντρώσεων στο αίμα

ΣύστασηΠρέπει να δίνεται προσοχή.
Βαρφαρίνη
Προσοχή

Αύξηση συγκεντρώσεων στο αίμα

ΣύστασηΠρέπει να δίνεται προσοχή.
Ζιδοβουδίνη (με ριμπαβιρίνη)
Δε συνιστάται

Ενισχυμένη καταστολή μυελού των οστών, επιδείνωση μείωσης κυττάρων αίματος, αυξημένος κίνδυνος αναιμίας

ΣύστασηΗ ταυτόχρονη χρήση ριμπαβιρίνης με ζιδοβουδίνη δε συνιστάται. Να εξετάζεται αντικατάσταση της ζιδοβουδίνης σε σχήμα ART.
Ανοσοκατασταλτική θεραπεία
Προσοχή

Εξασθένηση της επίδρασης της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας, πιθανές αντιδράσεις απόρριψης μοσχεύματος
Νουκλεοσιδικά ανάλογα πουρίνης (π.χ. Διδανοσίνη, Αμπακαβίρη)
Δε συνιστάται (για διδανοσίνη)

Αυξημένος κίνδυνος γαλακτικής οξέωσης και μιτοχονδριακής τοξικότητας (με ριμπαβιρίνη)

ΣύστασηΣυγχορήγηση ριμπαβιρίνης και διδανοσίνης δεν συνιστάται.
Ριμπαβιρίνη
Αμελητέα

Δεν σημειώθηκαν φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις με PegIntron.

sick

SPC-PEGINTRON

Ανεπιθύμητες ενέργειες

expand_more

Λοιμώξεις

Ιογενής λοίμωξη
Φαρυγγίτιδα
Μυκητιασική λοίμωξη
Γρίπη
Λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού συστήματος
Βρογχίτιδα
Έρπης απλός
Παραρρινοκολπίτιδα
Μέση ωτίτιδα
Ρινίτιδα
Επανενεργοποίηση ηπατίτιδας B

Λοιμώξεις και παρασιτώσεις

Βακτηριακή λοίμωξη (συμπεριλαμβανομένης σηψαιμίας) (Συχνές)
Λοίμωξη της θέσης ένεσης (Όχι συχνές)
Λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος (Όχι συχνές)
Μυκητίαση (παιδιατρική, Συχνές)
Έρπης στόματος (παιδιατρική, Συχνές)
Φαρυγγίτιδα από στρεπτόκοκκο (παιδιατρική, Συχνές)
Ρινοφαρυγγίτιδα (παιδιατρική, Συχνές)
Πνευμονία (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Ασκαριδίαση (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Οξυουρίαση (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Έρπης ζωστήρας (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Κυτταρίτιδα (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Ουρολοίμωξη (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Γαστρεντερίτιδα (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Αίμα

Αναιμία
Ουδετεροπενία
Λευκοπενία
Θρομβοπενία
Λεμφαδενοπάθεια
Απλαστική αναιμία
Αμιγής απλασία ερυθράς σειράς
Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα
Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος

Αιμολυτική αναιμία (Συχνές)

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος

Υπερευαισθησία σε φάρμακο (Όχι συχνές)
Σαρκοείδωση (Σπάνιες)
Αντιδράσεις οξείας υπερευαισθησίας συμπεριλαμβανομένου αγγειοοιδήματος (Μη γνωστές)
Αναφυλαξία και αναφυλακτικές αντιδράσεις συμπεριλαμβανομένης αναφυλακτικής καταπληξίας (Μη γνωστές)

Ανοσοποιητικό

Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

Ενδοκρινικό

Υποθυρεοειδισμός
Υπερθυρεοειδισμός

Μεταβολισμός

Ανορεξία
Υπασβεστιαιμία
Υπερουριχαιμία
Αφυδάτωση
Αυξημένη όρεξη
Σακχαρώδης διαβήτης
Υπερτριγλυκεριδαιμία
Διαβητική κετοξέωση
Δίψα
Μειωμένο σωματικό βάρος
Γαλακτική οξέωση

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης

Μειωμένη όρεξη (παιδιατρική, Πολύ συχνές)

Ψυχιατρικές

Κατάθλιψη
Άγχος
Συναισθηματική αστάθεια
Αϋπνία
Διέγερση
Νευρικότητα
Διαταραχή ύπνου
Απόπειρα αυτοκτονίας
Ιδεασμός αυτοκτονίας
Ψύχωση
Ψευδαίσθηση
Ιδεασμός ανθρωποκτονίας
Μανία
Σύγχυση
Ευερεθιστότητα

Ψυχιατρικές διαταραχές

Επηρεασμένη συγκέντρωση (Πολύ συχνές)
Επιθετικότητα (Συχνές)
Οργή (Συχνές)
Μεταβαλλόμενη διάθεση (Συχνές)
Μη φυσιολογική συμπεριφορά (Συχνές)
Μειωμένη γενετήσια ορμή (Συχνές)
Απάθεια (Συχνές)
Μη φυσιολογικά όνειρα (Συχνές)
Κλάμα (Συχνές)
Αυτοκτονία (Όχι συχνές)
Προσβολή πανικού (Όχι συχνές)
Διπολικές διαταραχές (Σπάνιες)
Επηρεασμός της υπευθυνότητας (παιδιατρική, Συχνές)
Μεταβληθείσα διάθεση (παιδιατρική, Συχνές)
Ανησυχία (παιδιατρική, Συχνές)
Φτωχή ποιότητα ύπνου (παιδιατρική, Συχνές)
Καταθλιπτική διάθεση (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Συναισθηματική διαταραχή (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Φόβος (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Εφιάλτης (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Νευρικό

Κεφαλαλγία
Ζάλη
Αμνησία
Συγκοπή
Ημικρανία
Αταξία
Νευραλγία
Παραισθησία
Υπαισθησία
Υπεραισθησία
Υπερτονία
Υπνηλία
Διαταραχή προσοχής
Τρόμος
Δυσγευσία
Περιφερική νευροπάθεια
Σπασμός
Μονονευροπάθειες

Διαταραχές του νευρικού συστήματος

Επηρεασμένη μνήμη (Συχνές)
Νευροπάθεια (Όχι συχνές)
Αγγειακή εγκεφαλική αιμορραγία (Πολύ σπάνιες)
Αγγειακή εγκεφαλική ισχαιμία (Πολύ σπάνιες)
Εγκεφαλοπάθεια (Πολύ σπάνιες)
Παράλυση προσωπικού νεύρου (Μη γνωστές)
Λήθαργος (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Ψυχοκινητική υπερδραστηριότητα (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Οφθαλμικές

Οπτική διαταραχή
Θαμπή όραση
Φωτοφοβία
Επιπεφυκίτιδα
Δακρυϊκή διαταραχή
Πόνος του οφθαλμού
Ξηροφθαλμία
Απώλεια οπτικής οξύτητας
Απώλεια οπτικών πεδίων
Οπτική νευρίτιδα
Οίδημα οπτικής θηλής
Ορώδης αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

Οφθαλμικές διαταραχές

Οφθαλμική ενόχληση (Συχνές)
Εξιδρώματα του αμφιβληστροειδούς (Όχι συχνές)
Αμφιβληστροειδική αιμορραγία (Σπάνιες)
Αμφιβληστροειδοπάθεια (Σπάνιες)
Απόφραξη αμφιβληστροειδικής αρτηρίας (Σπάνιες)
Απόφραξη αμφιβληστροειδικής φλέβας (Σπάνιες)
Οίδημα της ωχράς κηλίδας (Σπάνιες)
Αιμορραγία του επιπεφυκότα (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Κνησμός του οφθαλμού (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Κερατοειδίτιδα (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου

Έκπτωση/απώλεια της ακουστικής οξύτητας (Συχνές)

Αυτί

Εμβοές
Ίλιγγος
Ωταλγία

Καρδιά

Αίσθημα παλμών
Ταχυκαρδία
Έμφραγμα μυοκαρδίου
Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
Καρδιομυοπάθεια
Περικαρδίτιδα
Καρδιακή ισχαιμία
Περικαρδιακή συλλογή

Καρδιακές διαταραχές

Αρρυθμία (Σπάνιες)

Αγγειακές

Υπόταση
Υπέρταση
Έξαψη

Αγγειακές διαταραχές

Αγγειίτιδα (Σπάνιες)
Ωχρότητα (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Αναπνευστικό

Δύσπνοια
Βήχας
Επίσταξη
Ρινική συμφόρηση
Ρινόρροια
Πνευμονική ίνωση
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου

Δυσφωνία (Συχνές)
Διαταραχή αναπνευστικού συστήματος (Συχνές)
Συμφόρηση αναπνευστικής οδού (Συχνές)
Συμφόρηση κόλπων του προσώπου (Συχνές)
Αυξημένη έκκριση του ανώτερου αεραγωγού (Συχνές)
Φαρυγγολαρυγγικό άλγος (Συχνές)
Διάμεση πνευμονοπάθεια (Πολύ σπάνιες)
Συριγμός (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Ρινική δυσφορία (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Γαστρεντερικό

Έμετος
Ναυτία
Κοιλιακό άλγος
Διάρροια
Ξηροστομία
Δυσπεψία
Στοματίτιδα
Εξέλκωση στόματος
Γλωσσοδυνία
Ουλορραγία
Δυσκοιλιότητα
Μετεωρισμός
Αιμορροΐδες
Χειλίτιδα
Διάταση κοιλίας
Ουλίτιδα
Γλωσσίτιδα
Παγκρεατίτιδα
Ελκώδης κολίτιδα
Μελάγχρωση γλώσσας

Διαταραχές του γαστρεντερικού

Νόσος γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης (Συχνές)
Διαταραχή οδόντος (Συχνές)
Άλγος του στόματος (Όχι συχνές)
Ισχαιμική κολίτιδα (Σπάνιες)
Άλγος άνω κοιλιακής χώρας (παιδιατρική, Πολύ συχνές)
Αφθώδης στοματίτιδα (παιδιατρική, Συχνές)
Παρουσία σχισμών και ξηρής απολέπισης των χειλέων και των γωνιών του στόματος (παιδιατρική, Συχνές)
Δυσφορία του στομάχου (παιδιατρική, Συχνές)

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων

Υπερχολερυθριναιμία (Συχνές)

Ήπαρ

Ηπατομεγαλία

Δέρμα

Αλωπεκία
Κνησμός
Ξηροδερμία
Εξάνθημα
Δερματίτιδα
Έκζεμα
Υπεριδρωσία
Ακμή
Ερύθημα
Κνίδωση
Διαταραχή όνυχα
Σύνδρομο Stevens-Johnson
Τοξική επιδερμική νεκρόλυση
Πολύμορφο ερύθημα

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού

Ψωρίαση (Συχνές)
Αντίδραση από φωτοευαισθησία (Συχνές)
Κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα (Συχνές)
Ερυθηματοειδές εξάνθημα (Συχνές)
Νυκτερινοί ιδρώτες (Συχνές)
Δοθιήνας (Συχνές)
Ανώμαλη υφή τριχώματος (Συχνές)
Δερματική σαρκοείδωση (Σπάνιες)
Εξάνθημα ερυθηματώδες (παιδιατρική, Συχνές)
Δερματική αποφολίδωση (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Διαταραχή μελάγχρωσης (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Δερματίτιδα ατοπική (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Δυσχρωματισμός δέρματος (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Μυοσκελετικό

Μυαλγία
Αρθραλγία
Μυοσκελετικός πόνος
Αρθρίτιδα
Οσφυαλγία
Μυϊκοί σπασμοί
Πόνος στα άκρα
Μυϊκή αδυναμία
Ραβδομυόλυση
Άλγος

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού

Οστικός πόνος (Όχι συχνές)
Μυοσίτιδα (Σπάνιες)
Ρευματοειδής αρθρίτιδα (Σπάνιες)
Μυϊκή σύσπαση (παιδιατρική, Όχι συχνές)
Μυϊκές δεσμιδώσεις (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Νεφρά/Ουροποιητικό

Συχνοουρία
Πολυουρία

Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών

Μη φυσιολογική ούρηση (Συχνές)
Νεφρική βλάβη (Σπάνιες)
Νεφρική ανεπάρκεια (Σπάνιες)
Πρωτεϊνουρία (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Αναπαραγωγικό

Αμηνόρροια
Μαστοδυνία
Μηνορραγία
Κολπική διαταραχή
Σεξουαλική δυσλειτουργία
Προστατίτιδα
Στυτική δυσλειτουργία

Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού

Διαταραχές εμμήνου ρύσης (Συχνές)
Διαταραχή ωοθήκης (Συχνές)
Θήλυ: Δυσμηνόρροια (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Γενικές

Αντίδραση στη θέση ένεσης
Φλεγμονή της θέσης ένεσης
Κόπωση
Εξασθένιση
Ρίγη
Πυρεξία
Θωρακικό άλγος
Άλγος της θέσης ένεσης
Αίσθημα κακουχίας
Οίδημα προσώπου

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης

Γριππώδης συνδρομή (Πολύ συχνές)
Θωρακική δυσφορία (Συχνές)
Οίδημα περιφερικό (Συχνές)
Μη φυσιολογικό αίσθημα (Συχνές)
Νέκρωση της θέσης ένεσης (Σπάνιες)
Ερύθημα της θέσης ένεσης (παιδιατρική, Πολύ συχνές)
Κνησμός της θέσης ένεσης (παιδιατρική, Συχνές)
Εξάνθημα στη θέση ένεσης (παιδιατρική, Συχνές)
Ξηρότητα στη θέση ένεσης (παιδιατρική, Συχνές)
Αίσθηση ψυχρού (παιδιατρική, Συχνές)
Άλγος προσώπου (παιδιατρική, Συχνές)

Παρακλινικές εξετάσεις

Μείωση του ρυθμού ανάπτυξης (ύψος και/ή σωματικό βάρος μειωμένο για την ηλικία) (παιδιατρική, Πολύ συχνές)
Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη αίματος αυξημένη (παιδιατρική, Συχνές)
Θυρεοσφαιρίνη αυξημένη (παιδιατρική, Συχνές)
Αντι-θυρεοειδικό αντίσωμα θετικό (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Κακώσεις και δηλητηριάσεις

Μώλωπας (παιδιατρική, Όχι συχνές)

Συν-λοίμωξη HCV/HIV - Επιπρόσθετες

Καντιντίαση του στόματος (14%)
Λιποδυστροφία επίκτητη (13%)
CD4 λεμφοκύτταρα μειωμένα (8%)
Όρεξη μειωμένη (8%)
γ-γλουταμυλτρανσφεράση αυξημένη (9%)
Οσφυαλγία (5%)
Αμυλάση αίματος αυξημένη (6%)
Γαλακτικό οξύ αίματος αυξημένο (5%)
Κυτταρολυτική ηπατίτιδα (6%)
Λιπάση αυξημένη (6%)
Πόνος σε άκρο (6%)
Μιτοχονδριακή τοξικότητα

pregnant_woman

SPC-PEGINTRON

Κύηση / γαλουχία

Επίπεδο κινδύνου: Με προσοχή expand_more

Γονιμότητα
Το PegIntron συνιστάται για χρήση στις γόνιμες γυναίκες μόνο όταν χρησιμοποιούν αποτελεσματική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Γονιμότητα
Πρέπει να λαμβάνεται μεγάλη φροντίδα για την αποφυγή εγκυμοσύνης σε θήλεις ασθενείς ή σε συντρόφους αρρένων ασθενών που λαμβάνουν PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη.

Θήλεις σε αναπαραγωγική ηλικία πρέπει να χρησιμοποιούν μια αποτελεσματική αντισυλληπτική μέθοδο κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 4 μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Άρρενες ασθενείς ή οι θήλεις σύντροφοί τους πρέπει να χρησιμοποιούν μια αποτελεσματική αντισυλληπτική μέθοδο κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 7 μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας (βλ. την ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης).
Κύηση
Το PegIntron προορίζεται για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνο εάν το ενδεχόμενο όφελος δικαιολογεί τον ενδεχόμενο κίνδυνο για το έμβρυο.

Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από την χρήση της ιντερφερόνης άλφα-2b σε έγκυρες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Η ιντερφερόνη άλφα-2b έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί εκτρώσεις στα πρωτεύοντα θηλαστικά. Το PegIntron είναι πιθανόν να προκαλέσει αυτό το αποτέλεσμα. Ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι άγνωστος.
Κύηση
η θεραπεία με ριμπαβιρίνη αντενδείκνυται σε γυναίκες που είναι έγκυες.

Η ριμπαβιρίνη προκαλεί σοβαρές συγγενείς διαμαρτίες όταν χορηγηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Γαλουχία
ο θηλασμός θα πρέπει να διακόπτεται πριν από την έναρξη της θεραπείας.

Δεν είναι γνωστό εάν τα συστατικά αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος αποβάλλονται στο ανθρώπινο γάλα. Λόγω της πιθανότητας εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών σε θηλάζοντα νεογνά.
Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τις δυνητικές επιδράσεις της θεραπείας με PegIntron στη γονιμότητα των ανδρών ή των γυναικών.

neurology

DrugBank

Μηχανισμός δράσης

expand_more

Μηχανισμός Δράσης Η ιντερφερόνη άλφα συνδέεται με τους υποδοχείς ιντερφερόνης τύπου Ι (IFNAR1 και IFNAR2c) οι οποίοι, μετά από διμερισμό, ενεργοποιούν δύο ιανουσικές κινάσες (Jak) (Jak1 και Tyk2). Αυτές φωσφορυλιώνονται αμοιβαία και φωσφορυλιώνουν τους…

monitor_heart

SPC-PEGINTRON

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Ανοσοδιεγερτικά, Ιντερφερόνες, κωδικός ΑΤC: L03AB10. Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b είναι συζευγμένη ομοιοπολικά με μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλη κατά ένα μέσο όρο βαθμού υποκατάστασης ενός 1 mole πολυμερούς/mole…

biotech

SPC-PEGINTRON

Φαρμακοκινητική

expand_more

bloodtype

DrugBank

Απέκκριση

expand_more

Νεφρά

Παρακολούθηση Αγωγής

Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα

event_available

science

Εργαστηριακές εξετάσεις (αίμα / ούρα)

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Βαθμολογία Child-Pugh	gastroenterologyΗπατική λειτουργία	Κατά τη διάρκεια της θεραπείας	Συν-λοίμωξη HCV/HIV και προχωρημένη κίρρωση υπό HAART
Ηπατικά ένζυμα (AST/ALT)	gastroenterologyΗπατική λειτουργία	Στενά	Κιρρωτικοί ασθενείς
Ηπατική λειτουργία	gastroenterologyΗπατική λειτουργία	Στενά	Κιρρωτικοί ασθενείς
Αιματολογικός έλεγχος	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Πριν από την έναρξη της θεραπείας, στις εβδομάδες 2 και 4 της θεραπείας, και κατόπιν περιοδικά όπως ενδείκνυται κλινικά	—
Αιματολογικός έλεγχος	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Στενή παρακολούθηση	Συν-λοίμωξη HCV/HIV υπό πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART
Αναιμία	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Στενή παρακολούθηση	Συν-λοίμωξη HCV/HIV υπό πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART
Θρομβοπενία	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Στενή παρακολούθηση	Συν-λοίμωξη HCV/HIV υπό πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART
Ουδετεροπενία	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Στενή παρακολούθηση	Συν-λοίμωξη HCV/HIV υπό πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART
Επίπεδα λιπιδίων	monitoringΛιπιδαιμικός έλεγχος	—	Υπερτριγλυκεριδαιμία
Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (TSH)	endocrinologyΘυρεοειδής & ορμόνες	Πριν από την έναρξη της αγωγής, και κάθε 3 μήνες	Συμπτώματα θυρεοειδικής δυσλειτουργίας
Λειτουργία θυρεοειδούς	endocrinologyΘυρεοειδής & ορμόνες	Πριν από την έναρξη της θεραπείας, στις εβδομάδες 2 και 4 της θεραπείας, και κατόπιν περιοδικά όπως ενδείκνυται κλινικά	—
HCV-RNA	coronavirusΛοιμώξεις & ιολογικός έλεγχος	Περιοδικά	—

stethoscope

Κλινική εξέταση & ζωτικά

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Βιοχημικές αναλύσεις αίματος	more_horizΆλλο / λοιπά	Πριν από την έναρξη της θεραπείας, στις εβδομάδες 2 και 4 της θεραπείας, και κατόπιν περιοδικά όπως ενδείκνυται κλινικά	—

cardiology

ΗΚΓ / Καρδιολογικός έλεγχος

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ)	cardiologyΚαρδιακή λειτουργία (ΗΚΓ/καρδιά)	Πριν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας	Ενήλικες με προϋπάρχουσες καρδιακές ανωμαλίες

checklist Συνδυάζετε πολλά φάρμακα; Δείτε το συγκεντρωτικό πρόγραμμα παρακολούθησης arrow_forward

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

Μονογραφίες Πηγών

Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο

medication

Δοσολογία

SPC-PEGINTRON

expand_more

Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά και να παρακολουθείται μόνο από ιατρό με εμπειρία στην αντιμετώπιση ασθενών με ηπατίτιδα C.

Δοσολογία

Το PegIntron θα πρέπει να χορηγείται ως εφ’ άπαξ εβδομαδιαία υποδόρια ένεση. Η χορηγούμενη δόση σε ενήλικες εξαρτάται από το αν χρησιμοποιείται σε θεραπεία συνδυασμού (διπλή ή τριπλή θεραπεία) ή ως μονοθεραπεία.

Θεραπεία συνδυασμού (διπλή ή τριπλή θεραπεία) με PegIntron

Διπλή θεραπεία (PegIntron με ριμπαβιρίνη): εφαρμόζεται σε όλους τους ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 3 ετών και άνω.
Τριπλή θεραπεία (PegIntron με ριμπαβιρίνη και μποσεπρεβίρη): εφαρμόζεται σε ενήλικες ασθενείς με CHC γονότυπου 1.

Ενήλικες - Χορηγούμενη δόση PegIntron 1,5 μικρογραμμάρια/kg/εβδομάδα σε συνδυασμό με καψάκια ριμπαβιρίνης. Η προοριζόμενη δόση των 1,5 μg/kg του PegIntron που πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη μπορεί να χορηγηθεί ανά κατηγορίες βάρους χρησιμοποιώντας τις περιεκτικότητες του PegIntron σύμφωνα με τον Πίνακα 1. Τα καψάκια ριμπαβιρίνης πρέπει να χορηγούνται από του στόματος κάθε ημέρα σε δύο διαιρεμένες δόσεις μαζί με φαγητό (πρωί και βράδυ).

Σωματικό βάρος (kg)	PegIntron Περιεκτικότητα (μg/0,5 ml)	PegIntron Χορήγηση άπαξ εβδομαδιαίως (ml)	Συνολική ημερήσια δόση ριμπαβιρίνης (mg)	Αριθμός καψακίων (200 mg)
< 40	50	0,5	800	4α
40-50	80	0,4	800	4α
51-64	80	0,5	800	4α
65-75	100	0,5	1.000	5β
76-80	120	0,5	1.000	5β
81-85	120	0,5	1.200	6γ
86-105	150	0,5	1.200	6γ
> 105	150	0,5	1.400	7δ

α: 2 πρωί, 2 βράδυ β: 2 πρωί, 3 βράδυ γ: 3 πρωί, 3 βράδυ δ: 3 πρωί, 4 βράδυ

*Ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης για λεπτομέρειες σχετικά με τη δόση μποσεπρεβίρης που πρέπει να χορηγηθεί στα πλαίσια τριπλής θεραπείας.

Ενήλικες - Διάρκεια θεραπείας - Ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγουμένως τη θεραπεία

Τριπλή θεραπεία: Ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης.
Διπλή θεραπεία: Προβλεψιμότητα της παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης - Ασθενείς με λοίμωξη με γονότυπο 1 του ιού που αποτυγχάνουν να επιτύχουν μη ανιχνεύσιμο HCV-RNA ή να εμφανίσουν επαρκή ιολογική ανταπόκριση κατά την εβδομάδα 4 ή 12 είναι πολύ απίθανο να πετύχουν παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση και θα πρέπει να αξιολογούνται για τερματισμό της θεραπείας (βλ. Φαρμακοδυναμικές).
- Γονότυπος 1:
  - Στους ασθενείς που έχουν μη ανιχνεύσιμο HCV-RNA την εβδομάδα θεραπείας 12, η θεραπεία πρέπει να συνεχίζεται για μια περίοδο 9 ακόμα μηνών (δηλαδή συνολικά για 48 εβδομάδες).
  - Οι ασθενείς με ανιχνεύσιμη αλλά ≥ 2 log μείωση του επιπέδου HCV-RNA από την έναρξη της θεραπείας την εβδομάδα θεραπείας 12 θα πρέπει να επαναξιολογούνται την εβδομάδα θεραπείας 24 και εάν το HCV-RNA δεν είναι ανιχνεύσιμο, θα πρέπει να συνεχίσουν με πλήρες σχήμα θεραπείας (δηλ. συνολικά για 48 εβδομάδες). Ωστόσο, εάν το HCV-RNA είναι ακόμα ανιχνεύσιμο την εβδομάδα θεραπείας 24, θα πρέπει να εξετάζεται ο τερματισμός της θεραπείας.
  - Στην υποομάδα των ασθενών με λοίμωξη γονότυπου 1 και χαμηλό ιικό φορτίο (< 600.000 IU/ml), οι οποίοι γίνονται HCV-RNA αρνητικοί την εβδομάδα θεραπείας 4 και παραμένουν HCV-RNA αρνητικοί την εβδομάδα 24, η θεραπεία μπορούσε είτε να διακοπεί μετά από αυτή τη θεραπεία διάρκειας 24 εβδομάδων είτε να συνεχιστεί για επιπλέον 24 εβδομάδες (δηλ. συνολική διάρκεια θεραπείας 48 εβδομάδες). Ωστόσο, μια συνολική διάρκεια θεραπείας 24 εβδομάδων μπορεί να συσχετισθεί με υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής απ’ ότι μια διάρκεια θεραπείας 48 εβδομάδων (βλ. Φαρμακοδυναμικές).
- Γονότυπος 2 ή 3:
  - Συνιστάται όλοι οι ασθενείς να λαμβάνουν διπλή θεραπεία για 24 εβδομάδες, εκτός από τους ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV οι οποίοι θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία 48 εβδομάδων.
- Γονότυπος 4:
  - Γενικά, ασθενείς μολυσμένοι με γονότυπο 4 κρίνονται δυσκολότεροι να θεραπευθούν και περιορισμένα δεδομένα μελετών (ν=66) υποδηλώνουν ότι είναι συμβατοί με μια διάρκεια διπλής θεραπείας όπως στον γονότυπο 1.

Ενήλικες - Διάρκεια θεραπείας - συν-λοίμωξη HCV/HIV

Διπλή θεραπεία: Η συνιστώμενη διάρκεια θεραπείας για ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV είναι 48 εβδομάδες με διπλή θεραπεία, ανεξάρτητα από το γονότυπο.
- Προβλεψιμότητα ανταπόκρισης και μη ανταπόκρισης σε συν-λοίμωξη HCV/HIV - Πρώιμη ιολογική ανταπόκριση μέχρι την εβδομάδα 12, οριζόμενη ως μείωση ιικού φορτίου κατά 2 log ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα του HCV-RNA, έδειξε να είναι προγνωστική για την παρατεταμένη ανταπόκριση. Η αρνητική προγνωστική αξία για την παρατεταμένη ανταπόκριση σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV που έλαβαν θεραπεία με PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη ήταν 99% (67/68, Μελέτη 1) (βλ. Φαρμακοδυναμικές). Μια θετική προγνωστική αξία του 50% (52/104, Μελέτη 1) παρατηρήθηκε για τους ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV που έλαβαν διπλή θεραπεία.

Ενήλικες - Διάρκεια θεραπείας - Επαναχορήγηση θεραπείας

Τριπλή θεραπεία: Ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης.
Διπλή θεραπεία: Προβλεψιμότητα της παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης - Όλοι οι ασθενείς, ανεξαρτήτως γονοτύπου, που έχουν παρουσιάσει HCV-RNA ορού κάτω από τα όρια ανίχνευσης την εβδομάδα 12 θα πρέπει να λαμβάνουν 48 εβδομάδες διπλής θεραπείας. Ασθενείς στους οποίους επαναχορηγήθηκε θεραπεία, οι οποίοι δεν επιτυγχάνουν ιολογική ανταπόκριση (δηλ. HCV-RNA κάτω από τα όρια ανίχνευσης) την εβδομάδα 12, είναι απίθανο να παρουσιάσουν παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση μετά από 48 εβδομάδες θεραπείας (βλ. Φαρμακοδυναμικές).
- Διάρκεια επαναχορήγησης θεραπείας μεγαλύτερη από 48 εβδομάδες σε μη ανταποκριθέντες ασθενείς με γονότυπο 1 δεν έχει μελετηθεί με θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης άλφα-2b και ριμπαβιρίνης.

Παιδιατρικός πληθυσμός (διπλή θεραπεία μόνο) - Χορηγούμενη δόση Η δοσολογία για τα παιδιά ηλικίας 3 ετών και άνω και τους έφηβους ασθενείς καθορίζεται από την επιφάνεια του σώματος για το PegIntron και από το σωματικό βάρος για τη ριμπαβιρίνη. Η συνιστώμενη δόση του PegIntron είναι 60 μg/m2/εβδομάδα υποδορίως σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη 15 mg/kg/ημέρα από του στόματος σε δύο διαιρεμένες δόσεις μαζί με τροφή (πρωί και βράδυ).

Παιδιατρικός πληθυσμός (διπλή θεραπεία μόνο) - Διάρκεια θεραπείας

Γονότυπος 1:
- Η συνιστώμενη διάρκεια της αγωγής με διπλή θεραπεία είναι 1 έτος. Οι ασθενείς που δεν επιτυγχάνουν ιολογική ανταπόκριση σε 12 εβδομάδες είναι ιδιαίτερα απίθανο να παρουσιάσουν παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση. Συνεπώς, συνιστάται τα παιδιά και οι έφηβοι ασθενείς που λαμβάνουν συνδυασμό PegIntron/ριμπαβιρίνης να τερματίζουν τη θεραπεία εάν το HCV-RNA τους την εβδομάδα 12 πέσει < 2 log10 συγκριτικά με πριν τη θεραπεία, ή εάν έχουν ανιχνεύσιμο HCV-RNA την εβδομάδα θεραπείας 24.
Γονότυπος 2 ή 3:
- Η συνιστώμενη διάρκεια της αγωγής με διπλή θεραπεία είναι 24 εβδομάδες.
Γονότυπος 4:
- Μόνο 5 παιδιά και έφηβοι με Γονότυπο 4 έλαβαν θεραπεία στην κλινική δοκιμή με PegIntron/ριμπαβιρίνη. Η συνιστώμενη διάρκεια διπλής θεραπείας είναι 1 χρόνος. Συνιστάται τα παιδιά και οι έφηβοι ασθενείς που λαμβάνουν συνδυασμό PegIntron/ριμπαβιρίνης να τερματίζουν τη θεραπεία εάν το HCV-RNA τους την εβδομάδα 12 πέσει < 2 log10 συγκριτικά με πριν τη θεραπεία, ή εάν έχουν ανιχνεύσιμο HCV-RNA την εβδομάδα θεραπείας 24.

Μονοθεραπεία με PegIntron - Ενήλικες

Χορηγούμενη δόση
- Ως μονοθεραπεία το θεραπευτικό σχήμα με PegIntron είναι 0,5 ή 1,0 μg/kg/εβδομάδα. Η μικρότερη διαθέσιμη περιεκτικότητα του PegIntron είναι 50 μg/0,5 ml, για το λόγο αυτό για τους ασθενείς που τους έχουν συνταγογραφηθεί 0,5 μg/kg/εβδομάδα, οι δόσεις πρέπει να προσαρμόζονται ανά όγκο όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 2. Για τη δόση του 1,0 μg/kg, θα πρέπει να γίνονται ανάλογες προσαρμογές όγκου ή μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικές περιεκτικότητες όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 2. Η μονοθεραπεία με PegIntron δε μελετήθηκε σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV.

Σωματικό βάρος (kg)	0,5 μg/kg Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	0,5 μg/kg Χορήγηση άπαξ εβδομαδιαίως (ml)	1,0 μg/kg Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	1,0 μg/kg Χορήγηση άπαξ εβδομαδιαίως (ml)
30-35	50*	0,15	80	0,2
36-45	50	0,2	50	0,4
46-56	50	0,25	50	0,5
57-72	80	0,2	80	0,4
73-88	50	0,4	80	0,5
89-106	50	0,5	100	0,5
107-120**	80	0,4	120	0,5

Η ελάχιστη χορηγούμενη ποσότητα για την πένα είναι 0,2 ml.

Πρέπει να χρησιμοποιείται φιαλίδιο. ** Για ασθενείς > 120 kg, η δόση του PegIntron θα πρέπει να υπολογίζεται με βάση το ατομικό σωματικό βάρος του ασθενή. Αυτό μπορεί να απαιτεί συνδυασμούς διάφορων περιεκτικοτήτων και όγκων των δόσεων PegIntron.
Διάρκεια θεραπείας
- Σε ασθενείς που εμφανίζουν ιολογική ανταπόκριση την εβδομάδα 12, η θεραπεία πρέπει να συνεχίζεται για τουλάχιστον τρεις ακόμα μήνες (δηλ. σύνολο 6 μηνών). Η απόφαση σχετικά με την συνέχιση της θεραπείας μέχρι ενός έτους πρέπει να βασιστεί σε προγνωστικούς παράγοντες (όπως γονότυπος, ηλικία > 40 ετών, άρρεν φύλο, γεφυροποιός ίνωση).

Τροποποίηση δοσολογίας για όλους τους ασθενείς (μονοθεραπεία και θεραπεία συνδυασμού) Εάν εμφανιστούν σοβαρές ανεπιθύμητες αντιδράσεις ή διαταραχές των εργαστηριακών τιμών κατά τη διάρκεια μονοθεραπείας ή θεραπείας συνδυασμού με PegIntron, οι δοσολογίες του PegIntron και/ή της ριμπαβιρίνης πρέπει να τροποποιηθούν, εφόσον θεωρηθεί αναγκαίο, έως ότου υποχωρήσουν οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Δεν συνιστάται μείωση της δόσης της μποσεπρεβίρης. Η μποσεπρεβίρη δεν πρέπει να χορηγείται απουσία του PegIntron και της ριμπαβιρίνης. Καθώς η συμμόρφωση μπορεί να είναι σημαντική για την έκβαση της θεραπείας, η δόση του PegIntron και της ριμπαβιρίνης πρέπει να τηρείται όσο το δυνατόν πλησιέστερα στη συνιστώμενη καθιερωμένη δόση. Σε κλινικές δοκιμές αναπτύχθηκαν κατευθυντήριες οδηγίες για την τροποποίηση της δοσολογίας.

Οδηγίες μείωσης της δοσολογίας για θεραπεία συνδυασμού Πίνακας 2α Οδηγίες τροποποίησης της δοσολογίας για θεραπεία συνδυασμού βάσει εργαστηριακών παραμέτρων

Εργαστηριακές τιμές	Μειώστε μόνο την ημερήσια δόση της ριμπαβιρίνης (βλ. σημείωση 1) εάν:	Μειώστε μόνο τη δόση PegIntron (βλ. σημείωση 2) εάν:	Διακόψτε τη θεραπεία συνδυασμού εάν:
Αιμοσφαιρίνη	≥ 8,5 g/dl και < 10 g/dl	-	< 8,5 g/dl
Ενήλικες: Αιμοσφαιρίνη σε ασθενείς με ιστορικό σταθεροποιημένης καρδιακής νόσου	Μείωση κατά ≥ 2 g/dl κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε περιόδου 4 εβδομάδων κατά τη διάρκεια της θεραπείας (μόνιμη μείωση της δόσης)	-	< 12 g/dl μετά από 4 εβδομάδες από τη μείωση της δόσης
Παιδιά και έφηβοι: Αιμοσφαιρίνη	Δεν εφαρμόζεται	-	-
Λευκοκύτταρα	-	≥ 1,0 x 109/l και < 1,5 x 109/l	< 1,0 x 109/l
Ουδετερόφιλα	-	≥ 0,5 x 109/l και < 0,75 x 109/l	< 0,5 x 109/l
Αιμοπετάλια	-	≥ 25 x 109/l και < 50 x 109/l (ενήλικες) / ≥ 50 x 109/l και < 70 x 109/l (παιδιά και έφηβοι)	< 25 x 109/l (ενήλικες) / < 50 x 109/l (παιδιά και έφηβοι)
Χολερυθρίνη - άμεση	> 5 mg/dl	-	-
Χολερυθρίνη - έμμεση	-	-	> 2,5 x ΑΦΟ* (για > 4 εβδομάδες) / > 4 mg/dl
Κρεατινίνη Ορού	-	-	> 2,0 mg/dl
Κάθαρση Κρεατινίνης	-	-	Τερματίστε τη ριμπαβιρίνη εάν η CrCL < 50ml/λεπτό
Αλανινική αμινοτρανσφεράση (ALT) ή Ασπαρτική αμινοτρανσφεράση (AST)	-	-	2 x τιμή κατά την έναρξη θεραπείας και > 10 x ΑΦΟ*

Ανώτερο φυσιολογικό όριο

Σημείωση 1: Μείωση δόσης ριμπαβιρίνης

Ενήλικες: 1η μείωση κατά 200 mg/ημέρα (εκτός 1.400 mg: 400 mg/ημέρα). 2η μείωση κατά επιπλέον 200 mg/ημέρα. Ασθενείς στα 600 mg: 1 καψάκιο 200 mg πρωί, 2 καψάκια 200 mg βράδυ.
Παιδιά και έφηβοι: 1η μείωση στα 12 mg/kg/ημέρα. 2η μείωση στα 8 mg/kg/ημέρα.

Σημείωση 2: Μείωση δόσης PegIntron

Ενήλικες: 1η μείωση σε 1 µg/kg/εβδομάδα. 2η μείωση σε 0,5 µg/kg/εβδομάδα. Για μονοθεραπεία, ανατρέξτε στις οδηγίες μείωσης δόσης μονοθεραπείας.
Παιδιά και έφηβοι: 1η μείωση στα 40 µg/m2/εβδομάδα. 2η μείωση στα 20 µg/m2/εβδομάδα.

Η μείωση της δοσολογίας του PegIntron σε ενήλικες μπορεί να επιτευχθεί μειώνοντας τον συνταγογραφημένο όγκο ή χρησιμοποιώντας μια δόση μικρότερης περιεκτικότητας όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 2β. Η μείωση της δόσης του PegIntron σε παιδιά και εφήβους επιτυγχάνεται τροποποιώντας τη συνιστώμενη δόση σε μια διαδικασία δύο βημάτων από την αρχική δόση έναρξης των 60 μg/m2/εβδομάδα, στα 40 μg/m2/εβδομάδα, μετά στα 20 μg/m2/εβδομάδα, εάν χρειάζεται.

Πίνακας 2β Μείωση της δόσης του PegIntron σε δύο βήματα στη θεραπεία συνδυασμού σε ενήλικες

Σωματικό βάρος (kg)	Πρώτη μείωση της δόσης σε PegIntron 1 µg/kg Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	Πρώτη μείωση της δόσης σε PegIntron 1 µg/kg Ποσότητα του PegIntron προς χορήγηση (μg)	Πρώτη μείωση της δόσης σε PegIntron 1 µg/kg Όγκος του PegIntron προς χορήγηση (ml)	Δεύτερη μείωση της δόσης σε PegIntron 0,5 µg/kg Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	Δεύτερη μείωση της δόσης σε PegIntron 0,5 µg/kg Ποσότητα του PegIntron προς χορήγηση (μg)	Δεύτερη μείωση της δόσης σε PegIntron 0,5 µg/kg Όγκος του PegIntron προς χορήγηση (ml)
< 40	50	35	0,35	50	20	0,2
40 - 50	120	48	0,2	50	25	0,25
51 - 64	80	56	0,35	80	32	0,2
65 - 75	100	70	0,35	50	35	0,35
76 - 85	80	80	0,5	120	48	0,2
86 - 105	120	96	0,4	50	50	0,5
> 105	150	105	0,35	80	64	0,4

Οδηγίες μείωσης της δοσολογίας για μονοθεραπεία με PegIntron σε ενήλικες Πίνακας 3α Οδηγίες τροποποίησης της δοσολογίας για PegIntron μονοθεραπεία σε ενήλικες με βάση εργαστηριακές παραμέτρους

Εργαστηριακές τιμές	Μειώστε τη δόση PegIntron στο μισό εάν:	Διακόψτε το PegIntron εάν:
Ουδετερόφιλα	≥ 0,5 x 109/l και < 0,75 x 109/l	< 0,5 x 109/l
Αιμοπετάλια	≥ 25 x 109/l και < 50 x 109/l	< 25 x 109/l

Για τους ενήλικες ασθενείς που υποβάλλονται σε μονοθεραπεία με PegIntron 0,5 μg/kg, η μείωση της δοσολογίας μπορεί να επιτευχθεί μειώνοντας τον συνταγογραφημένο όγκο κατά το ήμισυ, όπως φαίνεται στον Πίνακα 3β.

Πίνακας 3β Μειωμένη δόση του PegIntron (0,25 μg/kg) για το σχήμα μονοθεραπείας με 0,5 μg/kg σε ενήλικες

Σωματικό βάρος (kg)	Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	Ποσότητα του PegIntron προς χορήγηση (μg)	Όγκος του PegIntron προς χορήγηση (ml)
30-35	50*	8	0,08
36-45	50*	10	0,1
46-56	50*	13	0,13
57-72	80*	16	0,1
73-88	50	20	0,2
89-106	50	25	0,25
107-120**	80	32	0,2

Η ελάχιστη χορηγούμενη ποσότητα για την πένα είναι 0,2 ml.

Πρέπει να χρησιμοποιείται φιαλίδιο. ** Για ασθενείς > 120 kg, η δόση του PegIntron θα πρέπει να υπολογίζεται με βάση το ατομικό σωματικό βάρος του ασθενή. Αυτό μπορεί να απαιτεί συνδυασμούς διάφορων περιεκτικοτήτων και όγκων των δόσεων PegIntron.

Για τους ενήλικες ασθενείς που κάνουν μονοθεραπεία με PegIntron 1,0 μg/kg, η μείωση της δοσολογίας μπορεί να επιτευχθεί μειώνοντας τον συνταγογραφημένο όγκο κατά το ήμισυ ή χρησιμοποιώντας μια δόση μικρότερης περιεκτικότητας όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 3γ.

Πίνακας 3γ Μειωμένη δόση του PegIntron (0,5 μg/kg) για το σχήμα μονοθεραπείας με 1 μg/kg σε ενήλικες

Σωματικό βάρος (kg)	Περιεκτικότητα PegIntron (μg/0,5 ml)	Ποσότητα του PegIntron προς χορήγηση (μg)	Όγκος του PegIntron προς χορήγηση (ml)
30-35	50*	15	0,15
36-45	50	20	0,20
46-56	50	25	0,25
57-72	80	32	0,2
73-88	50	40	0,4
89-106	50	50	0,5
107-120**	80	64	0,4

Η ελάχιστη χορηγούμενη ποσότητα για την πένα είναι 0,2 ml.

Πρέπει να χρησιμοποιείται φιαλίδιο. ** Για ασθενείς > 120 kg, η δόση του PegIntron θα πρέπει να υπολογίζεται με βάση το ατομικό σωματικό βάρος του ασθενή. Αυτό μπορεί να απαιτεί συνδυασμούς διάφορων περιεκτικοτήτων και όγκων των δόσεων PegIntron.

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία
- Μονοθεραπεία
  - Το PegIntron θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με μέτριας βαρύτητας έως σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς με μέτριας βαρύτητας νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 30-50 ml/λεπτό), η δόση έναρξης του PegIntron θα πρέπει να μειώνεται κατά 25%. Ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 15-29 ml/λεπτό) θα πρέπει να μειώσουν τη δόση έναρξης του PegIntron κατά 50%. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για τη χρήση του PegIntron σε ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης < 15 ml/λεπτό (βλ. Φαρμακοκινητικές). Ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, περιλαμβανομένων αυτών σε αιμοδιύλιση, θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά. Εάν η νεφρική λειτουργία μειωθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας, η θεραπεία με PegIntron θα πρέπει να τερματίζεται.
- Θεραπεία συνδυασμού
  - Ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης < 50 ml/λεπτό δεν πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη (βλ. την ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης). Όταν χορηγείται σε θεραπεία συνδυασμού, οι ασθενείς με έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά αναφορικά με την ανάπτυξη αναιμίας.
Ηπατική δυσλειτουργία
- Η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της θεραπείας με PegIntron δεν έχει αξιολογηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία, επομένως το PegIntron δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε αυτούς του ασθενείς.
Ηλικιωμένοι (ηλικίας ≥ 65 ετών)
- Δεν υπάρχουν εμφανείς επιδράσεις εξαρτώμενες από την ηλικία στη φαρμακοκινητική του PegIntron. Στοιχεία από ηλικιωμένους ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά με μία εφ’ άπαξ δόση PegIntron συνιστούν ότι δεν απαιτείται τροποποίηση της δόσης του PegIntron με βάση την ηλικία (βλ. Φαρμακοκινητικές).
Παιδιατρικός πληθυσμός
- Το PegIntron μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 3 ετών και άνω.

Τρόπος χορήγησης Το PegIntron θα πρέπει να χορηγείται ως μια υποδόρια ένεση. Για πληροφορίες σχετικά με τον ιδιαίτερο χειρισμό, βλ. παράγραφο 6.6. Οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση, εάν ο γιατρός τους κρίνει ότι αυτό είναι ενδεδειγμένο και με ιατρική παρακολούθηση όπου είναι απαραίτητο.

block

Αντενδείξεις

SPC-PEGINTRON

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποια από τις ιντερφερόνες ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Ιστορικό σοβαρής προϋπάρχουσας καρδιακής νόσου, συμπεριλαμβανομένης της ασταθούς ή μη ελεγχόμενης καρδιακής νόσου τους τελευταίους έξι μήνες (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις).
Σοβαρές ιατρικές καταστάσεις που προκαλούν εξασθένηση.
Αυτοάνομη ηπατίτιδα ή ιστορικό αυτοάνοσης νόσου.
Σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία ή μη αντιρροπούμενη κίρρωση του ήπατος.
Προϋπάρχουσα θυρεοειδική νόσος εκτός εάν μπορεί να ελεγχθεί με συμβατική θεραπεία.
Επιληψία και/ή διαταραγμένη λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ).
HCV/HIV ασθενείς με κίρρωση και βαθμολογία ≥ 6 κατά Child-Pugh.
Συνδυασμός του PegIntron με τελμπιβουδίνη.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ύπαρξη, ή ιστορικό σοβαρής ψυχιατρικής κατάστασης, ειδικότερα σοβαρή κατάθλιψη, ιδεασμός αυτοκτονίας ή απόπειρα αυτοκτονίας.

Θεραπεία συνδυασμού

Βλ. επίσης την ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης και της μποσεπρεβίρης εάν πρόκειται να χορηγηθεί PegIntron σε θεραπεία συνδυασμού σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C.

warning

Προειδοποιήσεις

SPC-PEGINTRON

expand_more

Ψυχιατρικές διαταραχές και διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ)

Σοβαρές επιδράσεις στο ΚΝΣ, ιδιαίτερα κατάθλιψη, ιδεασμός αυτοκτονίας και απόπειρα αυτοκτονίας έχουν παρατηρηθεί σε ορισμένους ασθενείς, κατά τη διάρκεια της θεραπείας με PegIntron, ακόμα και μετά τον τερματισμό της θεραπείας κυρίως κατά τη διάρκεια της 6μηνης περιόδου παρακολούθησης. Με τις ιντερφερόνες άλφα παρατηρήθηκαν άλλες επιδράσεις στο ΚΝΣ που συμπεριλάμβαναν επιθετική συμπεριφορά (μερικές φορές κατευθυνόμενη εναντίον άλλων όπως ιδεασμός ανθρωποκτονίας), διπολικές διαταραχές, μανία, σύγχυση και μεταβολές της ψυχικής σας κατάστασης. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για οποιαδήποτε σημεία ή συμπτώματα ψυχιατρικών διαταραχών. Εάν εμφανιστούν τέτοια συμπτώματα, η δυνητική σοβαρότητα αυτών των ανεπιθύμητων ενεργειών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το συνταγογραφούντα γιατρό και θα πρέπει να εξετάζεται η ανάγκη για επαρκή θεραπευτική αντιμετώπιση. Εάν τα ψυχιατρικά συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται, ή εάν ταυτοποιηθεί ιδεασμός αυτοκτονίας ή ανθρωποκτονίας, συνιστάται να τερματισθεί η θεραπεία με PegIntron, και παρακολούθηση του ασθενούς, με ψυχιατρική παρέμβαση όπως κρίνεται κατάλληλα.

Ασθενείς με ύπαρξη, ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων

Εάν η θεραπεία με πεγκιντερφερόνη άλφα-2b έχει κριθεί απαραίτητη σε ενήλικες ασθενείς με ύπαρξη ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων, αυτή θα πρέπει να ξεκινήσει μόνον αφού διασφαλιστεί κατάλληλη εξατομικευμένη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση της ψυχιατρικής κατάστασης.

Η χρήση του PegIntron σε παιδιά και εφήβους με ύπαρξη ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων αντενδείκνυται (βλ. Αντενδείξεις). Μεταξύ των παιδιών και των εφήβων που έλαβαν θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα-2b σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη, ιδεασμός αυτοκτονίας ή απόπειρες αυτοκτονίας αναφέρθηκαν πιο συχνά συγκριτικά με τους ενήλικες ασθενείς (2,4% έναντι 1%) κατά τη διάρκεια της θεραπείας και κατά τη διάρκεια της 6μηνης περιόδου παρακολούθησης μετά τη θεραπεία. Όπως και στους ενήλικες ασθενείς, τα παιδιά και οι έφηβοι εμφάνισαν άλλες ψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες (π.χ. κατάθλιψη, συναισθηματική αστάθεια και υπνηλία).

Ασθενείς που κάνουν χρήση/κατάχρηση ουσιών

Ασθενείς με λοίμωξη HCV, οι οποίοι εμφανίζουν μια συνυπάρχουσα διαταραχή χρήσης ουσιών (οινόπνευμα, κάνναβη κ.λπ.), εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης ψυχιατρικών διαταραχών ή παρόξυνσης ήδη υπαρχουσών ψυχιατρικών διαταραχών όταν λαμβάνουν θεραπεία με άλφα ιντερφερόνη. Εάν η θεραπεία με άλφα ιντερφερόνη κριθεί απαραίτητη σε αυτούς τους ασθενείς, η παρουσία ψυχιατρικών συν-νοσηροτήτων και η πιθανότητα χρήσης άλλων ουσιών πρέπει να εκτιμηθούν προσεκτικά και να αντιμετωπιστούν επαρκώς πριν την έναρξη της θεραπείας. Εάν είναι απαραίτητο, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο διεπιστημονικής προσέγγισης για την αξιολόγηση, θεραπεία και παρακολούθηση του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης συμβουλής από έναν επαγγελματία του τομέα ψυχικής υγείας ή έναν ειδικό στον εθισμό. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας και ακόμα και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Συνιστάται έγκαιρη παρέμβαση σε περίπτωση επανεμφάνισης ή ανάπτυξης ψυχιατρικών διαταραχών και χρήσης ουσιών.

Ανάπτυξη και εξέλιξη (παιδιά και έφηβοι)

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας διάρκειας έως 48 εβδομάδες σε ασθενείς ηλικίας 3 έως και 17 ετών, η απώλεια σωματικού βάρους και η αναστολή της ανάπτυξης ήταν συχνές. Τα μακροπρόθεσμα διαθέσιμα δεδομένα σε παιδιά που έλαβαν θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης/ριμπαβιρίνης είναι ενδεικτικά της σημαντικής καθυστέρησης στην ανάπτυξη. Τριάντα δύο τοις εκατό (30/94) των ατόμων επέδειξε μείωση > 15 ποσοστημοριακές μονάδες στο εκατοστημόριο «ύψος για την ηλικία», 5 έτη μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες και Φαρμακοδυναμικές).

Αξιολόγηση οφέλους/κινδύνου σε παιδιά κατά περίπτωση

Το αναμενόμενο όφελος της θεραπείας θα πρέπει να ζυγισθεί προσεκτικά έναντι των ευρημάτων ασφάλειας που παρατηρήθηκαν για τα παιδιά και τους εφήβους στις κλινικές δοκιμές (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες και Φαρμακοδυναμικές). Είναι σημαντικό να ληφθεί υπόψη ότι η θεραπεία συνδυασμού προκάλεσε μία αναστολή της ανάπτυξης, που οδήγησε σε μειωμένο ύψος σε μερικούς ασθενείς. Ο κίνδυνος αυτός θα πρέπει να ζυγισθεί έναντι των χαρακτηριστικών της νόσου του παιδιού, όπως στοιχεία εξέλιξης της νόσου (κυρίως ίνωση), συν-νοσηρότητες που μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την εξέλιξη της νόσου (όπως συν-λοίμωξη με HIV), καθώς και προγνωστικοί παράγοντες ανταπόκρισης, (γονότυπος HCV και ιικό φορτίο). Όποτε είναι δυνατό το παιδί θα πρέπει να λαμβάνει θεραπεία μετά την αιφνίδια ανάπτυξη κατά την εφηβεία, προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος αναστολής της ανάπτυξης. Παρ’ όλο που τα δεδομένα είναι περιορισμένα, δεν υπήρξαν αποδείξεις μακροχρόνιων επιδράσεων στη σεξουαλική ωρίμανση κατά την 5-ετή παρατηρητική μελέτη παρακολούθησης.

Πιο σημαντική διαταραχή της συνείδησης και κώμα, περιλαμβανομένων περιστατικών εγκεφαλοπάθειας, έχουν παρατηρηθεί σε μερικούς ασθενείς, συνήθως ηλικιωμένους, που αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά με υψηλότερες δόσεις για ογκολογικές ενδείξεις. Ενώ αυτού του τύπου οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι γενικώς αναστρέψιμες σε μερικούς ασθενείς, για την πλήρη υποχώρησή τους απαιτήθηκαν μέχρι τρεις εβδομάδες. Πολύ σπάνια, έχουν εμφανισθεί σπασμοί με υψηλές δόσεις ιντερφερόνης άλφα.

Όλοι οι ασθενείς στις επιλεγμένες μελέτες για χρόνια ηπατίτιδα C είχαν μια ηπατική βιοψία πριν ενταχθούν σε αυτές, αλλά σε ορισμένα περιστατικά (π.χ. ασθενείς με γονότυπο 2 και 3), μπορεί η θεραπεία να ξεκινήσει χωρίς ιστολογική τεκμηρίωση. Θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’όψιν οι τρέχουσες οδηγίες θεραπείας για το αν χρειάζεται ηπατική βιοψία πριν την έναρξη της θεραπείας.

Οξεία υπερευαισθησία

Οξείες αντιδράσεις υπερευαισθησίας (π.χ. κνίδωση, αγγειοοίδημα, βρογχόσπασμος, αναφυλαξία) σπανίως έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιντερφερόνη άλφα-2b. Σε περίπτωση που αναπτυχθεί τέτοια αντίδραση κατά τη διάρκεια της θεραπείας με PegIntron, διακόψτε τη θεραπεία και αρχίστε την κατάλληλη ιατρική θεραπεία αμέσως. Παροδικά εξανθήματα δεν επιβάλλουν τη διακοπή της θεραπείας.

Καρδιαγγειακό σύστημα

Όπως με την ιντερφερόνη άλφα-2b, ενήλικες ασθενείς με ιστορικό συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, εμφράγματος του μυοκαρδίου και/ή προηγούμενες ή παρούσες διαταραχές τύπου αρρυθμίας, οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με PegIntron, χρειάζονται επισταμένη παρακολούθηση. Στους ασθενείς οι οποίοι έχουν προϋπάρχουσες καρδιακές ανωμαλίες συνιστάται να γίνονται ηλεκτροκαρδιογραφήματα τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Οι καρδιακές αρρυθμίες (κυρίως οι υπερκοιλιακές) συνήθως ανταποκρίνονται στη συμβατική αγωγή, αλλά μπορεί να απαιτήσουν διακοπή της θεραπείας με PegIntron. Δεν υπάρχουν στοιχεία σε παιδιά ή εφήβους με ιστορικό καρδιακής νόσου.

Ηπατική Ανεπάρκεια

Το PegIntron αυξάνει τον κίνδυνο άρσης της ηπατικής αντιρρόπησης και θανάτου σε ασθενείς με κίρρωση. Όπως με όλες τις ιντερφερόνες, διακόψτε τη θεραπεία με PegIntron σε ασθενείς οι οποίοι αναπτύσσουν επιμήκυνση των δεικτών της πήξης, η οποία μπορεί να είναι ενδεικτική άρσης της ηπατικής αντιρρόπησης. Τα ηπατικά ένζυμα και η ηπατική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά σε κιρρωτικούς ασθενείς.

Πυρεξία

Αν και η πυρεξία μπορεί να συσχετισθεί με το γριππώδες σύνδρομο που αναφέρεται συχνά κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιντερφερόνη, άλλες αιτίες επίμονης πυρεξίας πρέπει να αποκλεισθούν.

Ενυδάτωση

Πρέπει να διατηρείται επαρκής ενυδάτωση των ασθενών οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με PegIntron, εφόσον σε ορισμένους ασθενείς παρατηρήθηκε υπόταση συνδεόμενη με μείωση υγρών κατά τη θεραπεία με άλφα ιντερφερόνες. Μπορεί να κριθεί αναγκαία η υποκατάσταση υγρών.

Αναπνευστικές διαταραχές

Σε ασθενείς οι οποίοι ελάμβαναν ιντερφερόνη άλφα, σπανίως παρατηρήθηκαν πνευμονικές διηθήσεις, πνευμονίτιδα και πνευμονία, που περιστασιακά κατέληξαν σε θάνατο. Σε κάθε ασθενή ο οποίος εμφανίζει πυρεξία, βήχα, δύσπνοια ή άλλα αναπνευστικά συμπτώματα πρέπει να γίνεται ακτινογραφία θώρακος. Εάν η ακτινογραφία θώρακος δείξει πνευμονικές διηθήσεις ή εάν υπάρχουν ενδείξεις διαταραχής της πνευμονικής λειτουργίας, ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται στενά και, αν χρειάζεται, να διακοπεί η ιντερφερόνη άλφα. Η άμεση διακοπή της χορήγησης ιντερφερόνης άλφα και η θεραπεία με κορτικοστεροειδή φαίνεται να συνδέεται με υποχώρηση των ανεπιθύμητων ενεργειών από το αναπνευστικό σύστημα.

Αυτοάνοση νόσος

Έχει αναφερθεί ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων και αυτοάνοσων διαταραχών κατά τη θεραπεία με ιντερφερόνες άλφα. Ασθενείς με προδιάθεση σε αυτοάνοσες διαταραχές παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο. Ασθενείς με ενδείξεις ή συμπτώματα συμβατά με αυτοάνοσες διαταραχές θα πρέπει να αξιολογούνται προσεκτικά, καθώς και να εκτιμηθεί εκ νέου η σχέση οφέλους-κινδύνου της συνεχιζόμενης θεραπείας με ιντερφερόνες (βλ. επίσης Αλλαγές θυρεοειδούς και Ανεπιθύμητες ενέργειες).

Σύνδρομο Vogt-Koyanagi-Harada (VKH)

Περιπτώσεις συνδρόμου Vogt-Koyanagi-Harada (VKH) έχουν αναφερθεί σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έλαβαν θεραπεία με ιντερφερόνη. Αυτό το σύνδρομο είναι μια κοκκιωματώδης φλεγμονώδης διαταραχή που επηρεάζει του οφθαλμούς, το ακουστικό σύστημα, τα μηνίγγια και το δέρμα. Εάν υπάρχουν υποψίες για σύνδρομο VKH, η αντιιική θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται και να εξετάζεται η θεραπεία με κορτικοστεροειδή (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες).

Οφθαλμικές μεταβολές

Οφθαλμολογικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων αιμορραγιών αμφιβληστροειδούς, εξιδρωμάτων του αμφιβληστροειδούς, ορώδους αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς και απόφραξης της αμφιβληστροειδικής αρτηρίας ή φλέβας έχουν αναφερθεί σε σπάνιες περιπτώσεις μετά από θεραπεία με ιντερφερόνες άλφα (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες). Όλοι οι ασθενείς πρέπει να κάνουν οφθαλμολογική εξέταση κατά την έναρξη της θεραπείας. Όποιος ασθενής παραπονεθεί για οφθαλμικά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένης απώλειας στην οπτική οξύτητα ή στο οπτικό πεδίο, πρέπει να κάνει μια άμεση και γενική εξέταση των οφθαλμών. Συνιστάται μια περιοδική κλινική εξέταση της όρασης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με PegIntron, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαταραχές που μπορεί να σχετίζονται με αμφιβληστροειδοπάθεια, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης ή η υπέρταση. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η διακοπή του PegIntron σε ασθενείς που εμφανίζουν νέες ή επιδεινούμενες οφθαλμολογικές διαταραχές.

Θυρεοειδικές διαταραχές

Σπάνια, ενήλικες ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα για χρόνια ηπατίτιδα C έχουν αναπτύξει θυρεοειδικές ανωμαλίες, είτε υποθυρεοειδισμό είτε υπερθυρεοειδισμό. Περίπου το 21% των παιδιών που έλαβαν θεραπεία συνδυασμού με PegIntron/ριμπαβιρίνη ανέπτυξε αύξηση της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης (TSH). Ένα άλλο 2% περίπου είχε παροδική μείωση κάτω από το ελάχιστο φυσιολογικό όριο. Πριν από την έναρξη της αγωγής με PegIntron, θα πρέπει να μετρώνται τα επίπεδα της TSH και κάθε ανωμαλία του θυρεοειδούς που ανιχνεύεται εκείνη τη χρονική στιγμή πρέπει να αντιμετωπίζεται με συμβατική αγωγή. Εάν κατά τη διάρκεια της θεραπείας ο ασθενής αναπτύξει συμπτώματα συμβατά με πιθανή θυρεοειδική δυσλειτουργία, προσδιορίστε τα επίπεδα της ΤSΗ. Επί παρουσίας θυρεοειδικής δυσλειτουργίας, η θεραπεία με PegIntron μπορεί να συνεχιστεί εφόσον τα επίπεδα της ΤSΗ μπορούν να διατηρούνται εντός των φυσιολογικών ορίων με φάρμακο. Τα παιδιά και οι έφηβοι θα πρέπει να παρακολουθούνται κάθε 3 μήνες για ένδειξη δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς (π.χ. TSH).

Διαταραχές του μεταβολισμού

Έχει παρατηρηθεί, μερικές φορές σοβαρή, υπερτριγλυκεριδαιμία και επιδείνωση της υπερτριγλυκεριδαιμίας. Επομένως συνιστάται παρακολούθηση των επιπέδων των λιπιδίων.

Συν-λοίμωξη HCV/HIV

Μιτοχονδριακή τοξικότητα και γαλακτική οξέωση

Ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV που λαμβάνουν Αντι-ρετροϊική Θεραπεία Υψηλής Δραστικότητας (HAART) μπορούν να είναι σε αυξημένο κίνδυνο για γαλακτική οξέωση. Συνιστάται προσοχή όταν προστίθεται PegIntron και ριμπαβιρίνη στη θεραπεία ΗΑΑRT (βλ. ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης).

Άρση της ηπατικής αντιρρόπησης σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV με προχωρημένη κίρρωση

Ασθενείς με συν-λοίμωξη και προχωρημένη κίρρωση που λαμβάνουν HAART μπορεί να παρουσιάσουν αυξημένο κίνδυνο άρσης της ηπατικής αντιρρόπησης και θανάτου. Η προσθήκη μονοθεραπείας με ιντερφερόνες άλφα ή σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο σε αυτή την υποομάδα ασθενών. Άλλοι παράγοντες κατά την έναρξη θεραπείας σε ασθενείς με συν-λοίμωξη που μπορούν να συσχετισθούν με έναν υψηλότερο κίνδυνο άρσης της ηπατικής αντιρρόπησης περιλαμβάνουν θεραπεία με διδανοσίνη και αυξημένη συγκέντρωση χολερυθρίνης ορού. Ασθενείς με συν-λοίμωξη που λαμβάνουν θεραπεία και κατά του ρετροϊού (ARV) και κατά της ηπατίτιδας θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά, αξιολογώντας τη βαθμολογία τους κατά Child-Pugh κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Ασθενείς που οδηγούνται σε άρση της ηπατικής αντιρρόπησης θα πρέπει να τερματίζουν αμέσως τη θεραπεία τους κατά της ηπατίτιδας και να επαναξιολογούν την ARV θεραπεία.

Αιματολογικές διαταραχές σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV

Ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV που λαμβάνουν θεραπεία με πεγκιντερφερόνη άλφα2b/ριμπαβιρίνη και HAART μπορεί να βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν αιματολογικές ανωμαλίες (όπως ουδετεροπενία, θρομβοπενία και αναιμία) συγκριτικά με τους ασθενείς μόνο με HCV λοίμωξη. Παρόλο που, η πλειοψηφία αυτών μπορούσε να διαχειρισθεί με μείωση της δόσης, θα πρέπει να πραγματοποιείται στενή παρακολούθηση των αιματολογικών παραμέτρων σε αυτόν τον πληθυσμό ασθενών (βλ. Δοσολογία και Ανεπιθύμητες ενέργειες). Ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού με PegIntron και ριμπαβιρίνη και ζιδοβουδίνη βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης αναιμίας και συνεπώς η ταυτόχρονη χρήση αυτού του συνδυασμού με ζιδοβουδίνη δε συνιστάται (βλ. Αλληλεπιδράσεις).

Ασθενείς με χαμηλούς αριθμούς CD4

Σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV, είναι διαθέσιμα περιορισμένα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια (N = 25) σε άτομα με αριθμούς CD4 μικρότερους από 200 κύτταρα/µl. Απαιτείται επομένως προσοχή στη θεραπεία των ασθενών με χαμηλούς αριθμούς CD4. Παρακαλείσθε να ανατρέξετε στις αντίστοιχες ΠΧΠ των φαρμακευτικών προϊόντων κατά του ρετροϊού που πρόκειται να ληφθούν ταυτόχρονα με τη θεραπεία για HCV για ενημέρωση και διαχείριση των τοξικοτήτων συγκεκριμένων για κάθε προϊόν και για το ενδεχόμενο αλληλεπικαλυπτόμενων τοξικοτήτων με PegIntron και ριμπαβιρίνη.

Συν-λοίμωξη HCV/HBV

Περιπτώσεις επανενεργοποίησης του ιού της ηπατίτιδας Β (μερικές με σοβαρές επιπτώσεις) έχουν αναφερθεί σε ασθενείς με συν-λοίμωξη με τους ιούς της ηπατίτιδας B και C που λάμβαναν θεραπεία με ιντερφερόνη. Η συχνότητα μιας τέτοιας επανενεργοποίησης φαίνεται να είναι χαμηλή. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να ελέγχονται για ηπατίτιδα Β πριν την έναρξη της θεραπείας με ιντερφερόνη για την ηπατίτιδα C. Οι ασθενείς με συν-λοίμωξη με ηπατίτιδα B και C θα πρέπει έπειτα να παρακολουθούνται και να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις ισχύουσες κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες.

Οδοντικές και περιοδοντικές διαταραχές

Οδοντικές και περιοδοντικές διαταραχές, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε απώλεια οδόντων, έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που ελάμβαναν θεραπεία συνδυασμού PegIntron και ριμπαβιρίνης. Επιπλέον, η ξηροστομία μπορεί να έχει βλαβερή επίδραση στους οδόντες και στους βλεννογόνιους υμένες του στόματος κατά τη διάρκεια μακροχρόνιας θεραπείας με το συνδυασμό PegIntron και ριμπαβιρίνης. Οι ασθενείς θα πρέπει να βουρτσίζουν τα δόντια τους επιμελώς δύο φορές την ημέρα και να έχουν τακτικές οδοντιατρικές εξετάσεις. Επιπλέον ορισμένοι ασθενείς μπορεί να παρουσιάσουν έμετο. Εάν συμβεί αυτή η αντίδραση, θα πρέπει να τους συμβουλεύσετε να ξεπλύνουν μετά επιμελώς το στόμα τους.

Δέκτες μοσχευμάτων οργάνων

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του PegIntron μόνου ή σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C σε δέκτες μοσχεύματος ήπατος ή άλλων οργάνων δεν έχει μελετηθεί. Προκαταρκτικά στοιχεία δείχνουν ότι η θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα μπορεί να σχετίζεται με αυξημένη συχνότητα απόρριψης νεφρικού μοσχεύματος. Έχει επίσης αναφερθεί απόρριψη ηπατικού μοσχεύματος.

Άλλα

Λόγω αναφορών παρόξυνσης προϋπάρχουσας ψωριασικής νόσου και σαρκοείδωσης από την ιντερφερόνη άλφα η χρήση του PegIntron σε ασθενείς με ψωρίαση ή σαρκοείδωση συνιστάται μόνο εάν το δυνητικό όφελος δικαιολογεί τον δυνητικό κίνδυνο.

Εργαστηριακές εξετάσεις

Κλασικές αιματολογικές εξετάσεις, βιοχημικές αναλύσεις αίματος και εξέταση της λειτουργίας του θυρεοειδούς πρέπει να διεξάγονται σε όλους τους ασθενείς πριν από την έναρξη της θεραπείας. Αποδεκτές τιμές κατά την έναρξη θεραπείας οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν σαν οδηγός πριν από την έναρξη της θεραπείας με PegIntron είναι:

Αιμοπετάλια ≥ 100.000/mm³
Αριθμός ουδετερόφιλων ≥ 1.500/mm³
TSH επίπεδα πρέπει να είναι εντός φυσιολογικών ορίων Εργαστηριακές αξιολογήσεις πρέπει να διεξάγονται στις εβδομάδες 2 και 4 της θεραπείας, και κατόπιν περιοδικά όπως ενδείκνυται κλινικά. Το HCV-RNA θα πρέπει να μετράται περιοδικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας (βλ. Δοσολογία).

Μακροχρόνια μονοθεραπεία συντήρησης

Σε μια κλινική μελέτη έχει δειχθεί ότι η πεγκιντερφερόνη άλφα-2b σε χαμηλή δόση (0,5 μg/kg/εβδομάδα) δεν είναι αποτελεσματική σε μακροχρόνια μονοθεραπεία συντήρησης (για μέση διάρκεια 2,5 ετών) για την πρόληψη της εξέλιξης της νόσου σε μη ανταποκριθέντες με αντιρροπούμενη κίρρωση. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική επίδραση στο χρόνο μέχρι την ανάπτυξη του πρώτου κλινικού συμβάματος (άρση της ηπατικής αντιρρόπησης, ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα, θάνατος και/ή μεταμόσχευση ήπατος) συγκριτικά με την απουσία θεραπευτικής αγωγής. Συνεπώς, το PegIntron δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μακροχρόνια μονοθεραπεία συντήρησης.

Σημαντικές πληροφορίες σχετικά με ορισμένα συστατικά του PegIntron

Ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη φρουκτόζη, με δυσαπορρόφηση γλυκόζης γαλακτόζης ή με ανεπάρκεια σακχαράσης-ισομαλτάσης δεν θα πρέπει να παίρνουν αυτό το φάρμακο. Το φαρμακευτικό αυτό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά 0,7 ml, δηλαδή είναι ουσιαστικά «ελεύθερο νατρίου».

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

SPC-PEGINTRON

expand_more

Μελέτες αλληλεπιδράσεων έχουν πραγματοποιηθεί μόνο σε ενήλικες.

Τελμπιβουδίνη Μια κλινική δοκιμή υποδεικνύει ότι ο συνδυασμός τελμπιβουδίνης με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2a σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης περιφερικής νευροπάθειας. Ο μηχανισμός δεν είναι γνωστός. Ο συνδυασμός του PegIntron με τελμπιβουδίνη αντενδείκνυται (βλ. Αντενδείξεις).
Μεθαδόνη Σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C σε σταθερή θεραπεία συντήρησης με μεθαδόνη, η προσθήκη PegIntron αύξησε την AUC της R-μεθαδόνης κατά περίπου 15%. Η κλινική σημασία είναι άγνωστη. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα αυξημένης επίδρασης καταστολής (αναπνευστική καταστολή). Ειδικά σε ασθενείς σε υψηλή δόση μεθαδόνη, θα πρέπει να εκτιμάται ο κίνδυνος για παράταση του QTc.
Επίδραση της Πεγκιντερφερόνης άλφα-2b σε Ταυτόχρονα Χορηγούμενα Φάρμακα Η δυνητική αλληλεπίδραση της πεγκιντερφερόνης άλφα-2b (PegIntron) σε υποστρώματα μεταβολικών ενζύμων αξιολογήθηκε. Δεν παρατηρήθηκε κλινικά σημαντική φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση μεταξύ της πεγκιντερφερόνης άλφα-2b (PegIntron) και της τολβουταμίδης, της μιδαζολάμης ή της δαψόνης. Επομένως, δεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας όταν η πεγκιντερφερόνη άλφα-2b (PegIntron) χορηγείται με φάρμακα που μεταβολίζονται από το CYP2C9, το CYP3A4 και τη Ν-ακετυλτρανσφεράση. Η ταυτόχρονη χορήγηση πεγκιντερφερόνης άλφα-2b (PegIntron) με καφεΐνη ή δεσιπραμίνη προκάλεσε μέτρια αύξηση της έκθεσης σε καφεΐνη και δεσιπραμίνη. Όταν στους ασθενείς χορηγείται PegIntron με φάρμακα που μεταβολίζονται από το CYP1A2 ή το CYP2D6, το μέγεθος της μείωσης στη δραστικότητα του κυτοχρώματος P 450 δεν είναι πιθανό να έχει κλινικό αντίκτυπο, εκτός από την περίπτωση φαρμάκων που έχουν στενό θεραπευτικό εύρος.

Πίνακας 4 Επίδραση της Πεγκιντερφερόνης άλφα-2b σε Ταυτόχρονα Χορηγούμενα Φάρμακα

Ταυτόχρονα Χορηγούμενο Φάρμακο	Δόση πεγκιντερφερόνης άλφα-2b	Πληθυσμός Μελέτης	Γεωμετρικός Μέσος Λόγος (90% CI) AUC	Γεωμετρικός Μέσος Λόγος (90% CI) Cmax
Καφεΐνη (υπόστρωμα CYP1A2)	1,5 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Άτομα με Χρόνια Ηπατίτιδα C (N=22)	1,39 (1,27, 1,51)	1,02 (0,95, 1,09)
	1 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=24)	1,18 (1,07, 1,31)	1,12 (1,05, 1,19)
	3 μg/kg/εβδομάδα (2 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=13)	1,36 (1,25, 1,49)	1,16 (1,10, 1,24)
Τολβουταμίδη (υπόστρωμα CYP2C9)	1,5 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Άτομα με Χρόνια Ηπατίτιδα C (N=22)	1,1# (0,94, 1,28)	ΔΕ
	1 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=24)	0,90# (0,81, 1,00)	ΔΕ
	3 μg/kg/εβδομάδα (2 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=13)	0,95 (0,89, 1,01)	0,99 (0,92, 1,07)
Υδροβρωμική δεξτρομεθορφάνη (υπόστρωμα CYP2D6 και CYP3A)	1,5 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Άτομα με Χρόνια Ηπατίτιδα C (N=22)	0,96## (0,73, 1,26)	ΔΕ
	1 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=24)	2,03# (1,55, 2,67)	ΔΕ
Δεσιπραμίνη (υπόστρωμα CYP2D6)	3 μg/kg/εβδομάδα (2 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=13)	1,30 (1,18, 1,43)	1,08 (1,00, 1,16)
Μιδαζολάμη (υπόστρωμα CYP3A4)	1,5 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Άτομα με Χρόνια Ηπατίτιδα C (N=24)	1,07 (0,91, 1,25)	1,12 (0,94, 1,33)
	1 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=24)	1,07 (0,99, 1,16)	1,33 (1,15, 1,53)
Δαψόνη (υπόστρωμα Ν-ακετυλτρανσφεράσης)	3 μg/kg/εβδομάδα (2 εβδομάδες)	Υγιή Άτομα (N=13)	1,18 (1,06, 1,32)	1,24 (1,07, 1,43)
	1,5 μg/kg/εβδομάδα (4 εβδομάδες)	Άτομα με Χρόνια Ηπατίτιδα C (N=24)	1,05 (1,02, 1,08)	1,03 (1,00, 1,06)

Υπολογισμένος από δεδομένα από ούρα, συλλεχθέντα εντός ενός χρονικού διαστήματος 48 ωρών

Υπολογισμένος από δεδομένα από ούρα, συλλεχθέντα εντός ενός χρονικού διαστήματος 24 ωρών

Πίνακας 5 Προφυλάξεις για την ταυτόχρονη χορήγηση (το PegIntron θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή όταν χορηγείται ταυτόχρονα με τα ακόλουθα φάρμακα)

Φάρμακα	Σημεία, Συμπτώματα και Θεραπεία	Μηχανισμός και Παράγοντες Κινδύνου
Θεοφυλλίνη	Η ταυτόχρονη χορήγηση θεοφυλλίνης με το προϊόν (PegIntron) μπορεί να αυξήσει τις συγκεντρώσεις θεοφυλλίνης στο αίμα. Συνιστάται προσεκτική ταυτόχρονη χορήγηση.	Ο μεταβολισμός της θεοφυλλίνης καταστέλλεται από την ανασταλτική δράση του προϊόντος (PegIntron) στο CYP1A2.
Θειοριδαζίνη	Η ταυτόχρονη χορήγηση θειοριδαζίνης με το προϊόν (PegIntron) μπορεί να αυξήσει τις συγκεντρώσεις θειοριδαζίνης στο αίμα. Συνιστάται προσεκτική ταυτόχρονη χορήγηση.	Ο μεταβολισμός της θειοριδαζίνης καταστέλλεται από την ανασταλτική δράση του προϊόντος (PegIntron) στο CYP2D6.
Θεοφυλλίνη, Αντιπυρίνη, Βαρφαρίνη	Έχει αναφερθεί αύξηση των συγκεντρώσεων αυτών των φαρμάκων στο αίμα, όταν χορηγήθηκαν σε συνδυασμό με άλλα σκευάσματα ιντερφερόνης και συνεπώς θα πρέπει να δίνεται προσοχή.	Ο μεταβολισμός άλλων φαρμάκων στο ήπαρ μπορεί να κατασταθεί.
Ζιδοβουδίνη	Όταν χορηγείται σε συνδυασμό με άλλα σκευάσματα ιντερφερόνης, μπορεί να ενισχυθεί η κατασταλτική επίδραση στη λειτουργία του μυελού των οστών και να υπάρξει επιδείνωση της μείωσης κυττάρων αίματος, όπως μείωση των λευκοκυττάρων.	Ο μηχανισμός δράσης είναι άγνωστος, αλλά θεωρείται ότι και τα δύο φάρμακα έχουν δράσεις καταστολής του μυελού των οστών.
Ανοσοκατασταλτική θεραπεία	Όταν χορηγείται σε συνδυασμό με άλλα σκευάσματα ιντερφερόνης, η επίδραση της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας μπορεί να εξασθενηθεί σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση (νεφρού, μυελού των οστών κ.λπ.).	Θεωρείται ότι μπορεί να επαχθούν αντιδράσεις απόρριψης μοσχεύματος.

Δεν σημειώθηκαν φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ του PegIntron και της ριμπαβιρίνης σε μια φαρμακοκινητική μελέτη πολλαπλών δόσεων.

Συν-λοίμωξη HCV/HIV

Νουκλεοσιδικά ανάλογα Η χρήση νουκλεοσιδικών αναλόγων, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με άλλα νουκλεοσίδια, έχει οδηγήσει σε γαλακτική οξέωση. Φαρμακολογικά in vitro η ριμπαβιρίνη αυξάνει τα επίπεδα των φωσφορυλιωμένων μεταβολιτών των νουκλεοσιδίων πουρίνης. Η δράση αυτή μπορεί να επαυξήσει τον κίνδυνο γαλακτικής οξέωσης που επάγεται από τα νουκλεοσιδικά ανάλογα πουρίνης (π.χ. διδανοσίνη ή αμπακαβίρη). Συγχορήγηση ριμπαβιρίνης και διδανοσίνης δεν συνιστάται. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μιτοχονδριακής τοξικότητας, ιδιαιτέρως γαλακτικής οξέωσης και παγκρεατίτιδας, από τις οποίες μερικές ήταν θανατηφόρες (βλ. την ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης). Η έξαρση της αναιμίας που οφείλεται στη ριμπαβιρίνη έχει αναφερθεί όταν η ζιδοβουδίνη είναι μέρος του σχήματος που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του HIV παρόλο που ο ακριβής μηχανισμός μένει να αποσαφηνισθεί. Η ταυτόχρονη χρήση ριμπαβιρίνης με ζιδοβουδίνη δε συνιστάται λόγω ενός αυξημένου κινδύνου αναιμίας (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις). Θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο αντικατάστασης της ζιδοβουδίνης σε ένα σχήμα αντιρετροϊικής θεραπείας (ART) συνδυασμού εάν αυτό έχει ήδη εφαρμοσθεί. Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό σε ασθενείς με γνωστό ιστορικό αναιμίας προκληθείσας από ζιδοβουδίνη.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

SPC-PEGINTRON

expand_more

Ενήλικες

Τριπλή θεραπεία Ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης.

Διπλή θεραπεία και μονοθεραπεία

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας Οι πιο συχνές σχετιζόμενες με τη θεραπεία ανεπιθύμητες αντιδράσεις (σε πάνω από τα μισά άτομα) ήταν κόπωση, κεφαλαλγία και αντίδραση της θέσης ένεσης. Επιπλέον ανεπιθύμητες αντιδράσεις (σε πάνω από 25% των ατόμων) περιελάμβαναν ναυτία, ρίγη, αϋπνία, αναιμία, πυρεξία, μυαλγία, εξασθένιση, άλγος, αλωπεκία, ανορεξία, απώλεια βάρους, κατάθλιψη, εξάνθημα και ευερεθιστότητα. Οι πιο συχνά αναφερόμενες ήταν ήπιες προς μέτριες και διαχειρίσιμες. Κόπωση, αλωπεκία, κνησμός, ναυτία, ανορεξία, μειωμένο σωματικό βάρος, ευερεθιστότητα και αϋπνία εμφανίζονται σε σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό σε ασθενείς που λαμβάνουν μονοθεραπεία με PegIntron συγκριτικά με αυτούς που λαμβάνουν θεραπεία συνδυασμού.
Περίληψη των ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε μορφή πίνακα Οι παρακάτω σχετιζόμενες με τη θεραπεία ανεπιθύμητες αντιδράσεις σε ενήλικες αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές ή μέσω της παρακολούθησης μετά την κυκλοφορία σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με πεγκιντερφερόνη άλφα-2b, συμπεριλαμβανομένης της μονοθεραπείας με PegIntron ή PegIntron/ριμπαβιρίνη. Αυτές οι αντιδράσεις παρουσιάζονται στον πίνακα 6 κατά κατηγορία οργάνου συστήματος και συχνότητα.
- Λοιμώξεις και παρασιτώσεις
  - Πολύ συχνές: Ιογενής λοίμωξη*, φαρυγγίτιδα*
  - Συχνές: Βακτηριακή λοίμωξη (συμπεριλαμβανομένης σηψαιμίας), μυκητιασική λοίμωξη, γρίππη, λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, βρογχίτιδα, έρπης απλός, παραρρινοκολπίτιδα, μέση ωτίτιδα, ρινίτιδα
  - Όχι συχνές: Λοίμωξη της θέσης ένεσης, λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος
  - Μη γνωστές: Επανενεργοποίηση ηπατίτιδας B σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HBV
- Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος
  - Πολύ συχνές: Αναιμία, ουδετεροπενία
  - Συχνές: Αιμολυτική αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, λεμφαδενοπάθεια
  - Πολύ σπάνιες: Απλαστική αναιμία
  - Μη γνωστές: Αμιγής απλασία της ερυθράς σειράς
- Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος
  - Όχι συχνές: Υπερευαισθησία σε φάρμακο
  - Σπάνιες: Σαρκοείδωση
  - Μη γνωστές: Αντιδράσεις οξείας υπερευαισθησίας συμπεριλαμβανομένου αγγειοοιδήματος, αναφυλαξία και αναφυλακτικές αντιδράσεις συμπεριλαμβανομένης αναφυλακτικής καταπληξίας, ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα, θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
- Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος
  - Συχνές: Υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός
- Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης
  - Πολύ συχνές: Ανορεξία
  - Συχνές: Υπασβεστιαιμία, υπερουριχαιμία, αφυδάτωση, αυξημένη όρεξη
  - Όχι συχνές: Σακχαρώδης διαβήτης, υπερτριγλυκεριδαιμία
  - Σπάνιες: Διαβητική κετοξέωση
- Ψυχιατρικές διαταραχές
  - Πολύ συχνές: Κατάθλιψη, άγχος*, συναισθηματική αστάθεια*, επηρεασμένη συγκέντρωση, αϋπνία
  - Συχνές: Επιθετικότητα, διέγερση, οργή, μεταβαλλόμενη διάθεση, μη φυσιολογική συμπεριφορά, νευρικότητα, διαταραχή ύπνου, μειωμένη γενετήσια ορμή, απάθεια, μη φυσιολογικά όνειρα, κλάμα
  - Όχι συχνές: Αυτοκτονία, απόπειρα αυτοκτονίας, ιδεασμός αυτοκτονίας, ψύχωση, ψευδαίσθηση, προσβολή πανικού
  - Σπάνιες: Διπολικές διαταραχές
  - Μη γνωστές: Ιδεασμός ανθρωποκτονίας, μανία
- Διαταραχές του νευρικού συστήματος
  - Πολύ συχνές: Κεφαλαλγία, ζάλη
  - Συχνές: Αμνησία, επηρεασμένη μνήμη, συγκοπή, ημικρανία, αταξία, σύγχυση, νευραλγία, παραισθησία, υπαισθησία, υπεραισθησία, υπερτονία, υπνηλία, διαταραχή στην προσοχή, τρόμος, δυσγευσία
  - Όχι συχνές: Νευροπάθεια, περιφερική νευροπάθεια
  - Σπάνιες: Σπασμός
  - Πολύ σπάνιες: Αγγειακή εγκεφαλική αιμορραγία, αγγειακή εγκεφαλική ισχαιμία, εγκεφαλοπάθεια
  - Μη γνωστές: Παράλυση προσωπικού νεύρου, μονονευροπάθειες
- Οφθαλμικές διαταραχές
  - Συχνές: Οπτική διαταραχή, θαμπή όραση, φωτοφοβία, επιπεφυκίτιδα, οφθαλμική ενόχληση, δακρυϊκή διαταραχή, πόνος του οφθαλμού, ξηροφθαλμία
  - Όχι συχνές: Εξιδρώματα του αμφιβληστροειδούς
  - Σπάνιες: Απώλεια της οπτικής οξύτητας ή των οπτικών πεδίων, αμφιβληστροειδική αιμορραγία, αμφιβληστροειδοπάθεια, απόφραξη αμφιβληστροειδικής αρτηρίας, απόφραξη αμφιβληστροειδικής φλέβας, οπτική νευρίτιδα, οίδημα της οπτικής θηλής, οίδημα της ωχράς κηλίδας
  - Μη γνωστές: Ορώδης αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς
- Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου
  - Συχνές: Έκπτωση/απώλεια της ακουστικής οξύτητας, εμβοές, ίλιγγος
  - Όχι συχνές: Ωταλγία
- Καρδιακές διαταραχές
  - Συχνές: Αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία
  - Όχι συχνές: Έμφραγμα του μυοκαρδίου
  - Σπάνιες: Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιομυοπάθεια, αρρυθμία, περικαρδίτιδα
  - Πολύ σπάνιες: Καρδιακή ισχαιμία
  - Μη γνωστές: Περικαρδιακή συλλογή
- Αγγειακές διαταραχές
  - Συχνές: Υπόταση, υπέρταση, έξαψη
  - Σπάνιες: Αγγειίτιδα
- Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου
  - Πολύ συχνές: Δύσπνοια*, βήχας*
  - Συχνές: Δυσφωνία, επίσταξη, διαταραχή αναπνευστικού συστήματος, συμφόρηση αναπνευστικής οδού, συμφόρηση κόλπων του προσώπου, ρινική συμφόρηση, ρινόρροια, αυξημένη έκκριση του ανώτερου αεραγωγού, φαρυγγολαρυγγικό άλγος
  - Πολύ σπάνιες: Διάμεση πνευμονοπάθεια
  - Μη γνωστές: Πνευμονική ίνωση, πνευμονική αρτηριακή υπέρταση#
- Διαταραχές του γαστρεντερικού
  - Πολύ συχνές: Έμετος*, ναυτία, κοιλιακό άλγος, διάρροια, ξηροστομία*
  - Συχνές: Δυσπεψία, νόσος γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, στοματίτιδα, εξέλκωση του στόματος, γλωσσοδυνία, ουλορραγία, δυσκοιλιότητα, μετεωρισμός, αιμορροΐδες, χειλίτιδα, διάταση της κοιλίας, ουλίτιδα, γλωσσίτιδα, διαταραχή οδόντος
  - Όχι συχνές: Παγκρεατίτιδα, άλγος του στόματος
  - Σπάνιες: Ισχαιμική κολίτιδα
  - Πολύ σπάνιες: Ελκώδης κολίτιδα
  - Μη γνωστές: Μελάγχρωση γλώσσας
- Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων
  - Συχνές: Υπερχολερυθριναιμία, ηπατομεγαλία
- Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού
  - Πολύ συχνές: Αλωπεκία, κνησμός*, ξηροδερμία*, εξάνθημα*
  - Συχνές: Ψωρίαση, αντίδραση από φωτοευαισθησία, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, δερματίτιδα, ερυθηματοειδές εξάνθημα, έκζεμα, νυκτερινοί ιδρώτες, υπεριδρωσία, ακμή, δοθιήνας, ερύθημα, κνίδωση, ανώμαλη υφή τριχώματος, διαταραχή όνυχα
  - Σπάνιες: Δερματική σαρκοείδωση
  - Πολύ σπάνιες: Σύνδρομο Stevens-Johnson, τοξική επιδερμική νεκρόλυση, πολύμορφο ερύθημα
- Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού
  - Πολύ συχνές: Μυαλγία, αρθραλγία, μυοσκελετικός πόνος
  - Συχνές: Αρθρίτιδα, οσφυαλγία, μυϊκοί σπασμοί, πόνος στα άκρα
  - Όχι συχνές: Οστικός πόνος, μυϊκή αδυναμία
  - Σπάνιες: Ραβδομυόλυση, μυοσίτιδα, ρευματοειδής αρθρίτιδα
- Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών
  - Συχνές: Συχνοουρία, πολυουρία, μη φυσιολογική ούρηση
  - Σπάνιες: Νεφρική βλάβη, νεφρική ανεπάρκεια
- Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού
  - Συχνές: Αμηνόρροια, μαστοδυνία, μηνορραγία, διαταραχές εμμήνου ρύσης, διαταραχή ωοθήκης, κολπική διαταραχή, σεξουαλική δυσλειτουργία, προστατίτιδα, στυτική δυσλειτουργία
- Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης
  - Πολύ συχνές: Αντίδραση της θέσης ένεσης*, φλεγμονή της θέσης ένεσης, κόπωση, εξασθένιση, ευερεθιστότητα, ρίγη, πυρεξία, γριππώδης συνδρομή, άλγος
  - Συχνές: Θωρακικό άλγος, θωρακική δυσφορία, άλγος της θέσης ένεσης, αίσθημα κακουχίας, οίδημα προσώπου, οίδημα περιφερικό, μη φυσιολογικό αίσθημα, δίψα
  - Σπάνιες: Νέκρωση της θέσης ένεσης
- Παρακλινικές εξετάσεις
  - Πολύ συχνές: Σωματικό βάρος μειωμένο
Αυτές οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις ήταν συχνές (≥1/100 έως < 1/10) σε κλινικές δοκιμές σε ασθενείς που έλαβαν μονοθεραπεία με PegIntron.

Κατηγοριοποίηση επισήμανσης για τα προϊόντα ιντερφερόνης, βλ. ακολούθως Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση.

Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε ενήλικες
- Οι περισσότερες περιπτώσεις ουδετεροπενίας και θρομβοπενίας ήταν ήπιες (βαθμού 1 ή 2 κατά Π.O.Υ.). Υπήρξαν μερικές περιπτώσεις σοβαρότερης ουδετεροπενίας (βαθμού 3: 21%, βαθμού 4: 7%) σε ασθενείς που λάμβαναν συνιστώμενες δόσεις PegIntron με ριμπαβιρίνη.
- Περίπου 1,2% των ασθενών ανέφεραν απειλητικά για τη ζωή ψυχιατρικά επεισόδια (ιδεασμός αυτοκτονίας, απόπειρα αυτοκτονίας).
- Καρδιαγγειακές ανεπιθύμητες ενέργειες (ιδιαίτερα αρρυθμία) συσχετίζονται κυρίως με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο. Καρδιομυοπάθεια (αναστρέψιμη με διακοπή ιντερφερόνης άλφα) έχει αναφερθεί σπάνια.
- Περιστατικά πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης (ΠΑΥ) έχουν αναφερθεί με προϊόντα ιντερφερόνης άλφα, κυρίως σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου ΠΑΥ.
- Οφθαλμολογικές διαταραχές (αμφιβληστροειδοπάθειες, αιμορραγία αμφιβληστροειδή, απόφραξη αμφιβληστροειδικής αρτηρίας/φλέβας, εξιδρώματα αμφιβληστροειδούς, απώλεια οπτικής οξύτητας/πεδίου, οπτική νευρίτιδα, οίδημα οπτικής θηλής) έχουν αναφερθεί σπάνια.
- Ευρύ φάσμα αυτοάνοσων και ανοσολογικών διαταραχών (διαταραχές θυρεοειδή, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα, ιδιοπαθής/θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα, αγγειίτιδα, νευροπάθειες, σύνδρομο Vogt-Koyanagi-Harada) έχουν αναφερθεί.

Ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες (> 5% συχνότητα, δεν αναφέρθηκαν σε ασθενείς με μόνο μία λοίμωξη) ήταν: καντιντίαση του στόματος (14%), λιποδυστροφία επίκτητη (13%), CD4 λεμφοκύτταρα μειωμένα (8%), όρεξη μειωμένη (8%), γ-γλουταμυλτρανσφεράση αυξημένη (9%), οσφυαλγία (5%), αμυλάση αίματος αυξημένη (6%), γαλακτικό οξύ αίματος αυξημένο (5%), κυτταρολυτική ηπατίτιδα (6%), λιπάση αυξημένη (6%) και πόνος σε άκρο (6%).
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων αντιδράσεων
- Μιτοχονδριακή τοξικότητα και γαλακτική οξέωση έχουν αναφερθεί σε HIV-θετικούς ασθενείς που έλαβαν NRTI σχήμα και ριμπαβιρίνη.
- Αιματολογικές τοξικότητες (ουδετεροπενία, θρομβοπενία, αναιμία) εμφανίσθηκαν πιο συχνά σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV. Μείωση απόλυτου αριθμού ουδετεροφίλων κάτω από 500 κύτταρα/mm³ στο 4% των ασθενών, μείωση αιμοπεταλίων κάτω από 50.000/mm³ στο 4%, αναιμία (αιμοσφαιρίνη < 9,4g/dl) στο 12%.
- Μείωση των CD4 λεμφοκυττάρων: Συσχετίστηκε με μειώσεις στον απόλυτο αριθμό CD4+ κυττάρων χωρίς μείωση στην εκατοστιαία αναλογία. Αναστρέψιμη μετά από μείωση δόσης ή διακοπή θεραπείας. Περιορισμένα στοιχεία σε ασθενείς με CD4+ < 200/µl.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας
- Γενικά, το προφίλ των ανεπιθύμητων αντιδράσεων ήταν παρόμοιο με αυτό των ενηλίκων. Ειδική παιδιατρική ανησυχία: αναστολή της ανάπτυξης. Αναστολή της ανάπτυξης (μειωμένο ύψος και βάρος) παρατηρήθηκε. Η απώλεια βάρους και η αναστολή της ανάπτυξης ήταν πολύ συχνές. Η ταχύτητα ανάπτυξης ανεστάλη (< 3ο εκατοστημόριο στο 70% των ασθενών). Οι επιδράσεις στην ανάπτυξη ήταν μικρότερες σε θεραπεία 24 εβδομάδων από ό,τι σε 48 εβδομάδων. Η πτώση των Ζ βαθμολογιών του ύψους, του βάρους και του ΔΜΣ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως στο τέλος της μακροχρόνιας παρακολούθησης για θεραπεία 48 εβδομάδων.
- Οι επικρατέστερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις στη θεραπεία ήταν: πυρεξία (80%), κεφαλαλγία (62%), ουδετεροπενία (33%), κόπωση (30%), ανορεξία (29%) και ερύθημα της θέσης ένεσης (29%). Σοβαρές ανεπιθύμητες αντιδράσεις στο 7%. Σημαντικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις: νευρικότητα (8%), επιθετικότητα (3%), οργή (2%), κατάθλιψη/καταθλιπτική διάθεση (4%), υποθυρεοειδισμός (3%).
Περίληψη των ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε μορφή πίνακα Οι παρακάτω σχετιζόμενες με τη θεραπεία ανεπιθύμητες αντιδράσεις αναφέρθηκαν στη μελέτη σε παιδιά και έφηβους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη. Αυτές οι αντιδράσεις παρατίθενται στον Πίνακα 7 κατά κατηγορία οργάνου συστήματος και συχνότητα.
- Λοιμώξεις και παρασιτώσεις
  - Συχνές: Μυκητίαση, γρίππη, έρπης στόματος, μέση ωτίτιδα, φαρυγγίτιδα από στρεπτόκοκκο, ρινοφαρυγγίτιδα, παραρρινοκολπίτιδα
  - Όχι συχνές: Πνευμονία, ασκαριδίαση, οξυουρίαση, έρπης ζωστήρας, κυτταρίτιδα, ουρολοίμωξη, γαστρεντερίτιδα
- Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος
  - Πολύ συχνές: Αναιμία, λευκοπενία, ουδετεροπενία
  - Συχνές: Θρομβοπενία, λεμφαδενοπάθεια
- Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος
  - Συχνές: Υποθυρεοειδισμός
- Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης
  - Πολύ συχνές: Ανορεξία, μειωμένη όρεξη
- Ψυχιατρικές διαταραχές
  - Συχνές: Ιδεασμός αυτοκτονίας§, απόπειρα αυτοκτονίας§, κατάθλιψη, επιθετικότητα, επηρεασμός της υπευθυνότητας, οργή, διέγερση, άγχος, μεταβληθείσα διάθεση, ανησυχία, νευρικότητα, αϋπνία
  - Όχι συχνές: Μη φυσιολογική συμπεριφορά, καταθλιπτική διάθεση, συναισθηματική διαταραχή, φόβος, εφιάλτης
- Διαταραχές του νευρικού συστήματος
  - Πολύ συχνές: Κεφαλαλγία, ζάλη
  - Συχνές: Δυσγευσία, συγκοπή, διαταραχή στην προσοχή, υπνηλία, φτωχή ποιότητα ύπνου
  - Όχι συχνές: Νευραλγία, λήθαργος, παραισθησία, υπαισθησία, ψυχοκινητική υπερδραστηριότητα, τρόμος
- Οφθαλμικές διαταραχές
  - Συχνές: Πόνος του οφθαλμού
  - Όχι συχνές: Αιμορραγία του επιπεφυκότα, κνησμός του οφθαλμού, κερατοειδίτιδα, όραση θαμπή, φωτοφοβία
- Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου
  - Συχνές: Ίλιγγος
- Καρδιακές διαταραχές
  - Συχνές: Αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία
- Αγγειακές διαταραχές
  - Συχνές: Έξαψη
  - Όχι συχνές: Υπόταση, ωχρότητα
- Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου
  - Συχνές: Βήχας, επίσταξη, φαρυγγολαρυγγικό άλγος
  - Όχι συχνές: Συριγμός, ρινική δυσφορία, ρινόρροια
- Διαταραχές του γαστρεντερικού
  - Πολύ συχνές: Κοιλιακό άλγος, άλγος άνω κοιλιακής χώρας, έμετος, ναυτία
  - Συχνές: Διάρροια, αφθώδης στοματίτιδα, παρουσία σχισμών και ξηρής απολέπισης των χειλέων και των γωνιών του στόματος, εξέλκωση του στόματος, δυσφορία του στομάχου, άλγος του στόματος
  - Όχι συχνές: Δυσπεψία, ουλίτιδα
- Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων
  - Όχι συχνές: Ηπατομεγαλία
- Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού
  - Πολύ συχνές: Αλωπεκία, ξηροδερμία
  - Συχνές: Κνησμός, εξάνθημα, εξάνθημα ερυθηματώδες, έκζεμα, ακμή, ερύθημα
  - Όχι συχνές: Αντίδραση από φωτοευαισθησία, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, δερματική αποφολίδωση, διαταραχή μελάγχρωσης, δερματίτιδα ατοπική, δυσχρωματισμός δέρματος
- Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού
  - Πολύ συχνές: Μυαλγία, αρθραλγία
  - Συχνές: Μυοσκελετικός πόνος, πόνος στα άκρα, οσφυαλγία
  - Όχι συχνές: Μυϊκή σύσπαση, μυϊκές δεσμιδώσεις
- Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών
  - Όχι συχνές: Πρωτεϊνουρία
- Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού
  - Όχι συχνές: Θήλυ: Δυσμηνόρροια
- Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης
  - Πολύ συχνές: Ερύθημα της θέσης ένεσης, κόπωση, πυρεξία, ρίγη, γριππώδης συνδρομή, εξασθένιση, άλγος, αίσθημα κακουχίας, ευερεθιστότητα
  - Συχνές: Αντίδραση της θέσης ένεσης, κνησμός της θέσης ένεσης, εξάνθημα στη θέση ένεσης, ξηρότητα στη θέση ένεσης, άλγος της θέσης ένεσης, αίσθηση ψυχρού, θωρακικό άλγος, θωρακική δυσφορία, άλγος προσώπου
- Παρακλινικές εξετάσεις
  - Πολύ συχνές: Μείωση του ρυθμού ανάπτυξης (ύψος και/ή σωματικό βάρος μειωμένο για την ηλικία)
  - Συχνές: Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη αίματος αυξημένη, θυρεοσφαιρίνη αυξημένη
  - Όχι συχνές: Αντι-θυρεοειδικό αντίσωμα θετικό
- Κακώσεις και δηλητηριάσεις
  - Όχι συχνές: Μώλωπας

§ επίδραση της κατηγορίας των προϊόντων που περιέχουν ιντερφερόνη άλφα - που αναφέρθηκε με την καθιερωμένη θεραπεία ιντερφερόνης σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς, που αναφέρθηκε με το PegIntron σε ενήλικες ασθενείς.

Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε παιδιά και εφήβους
- Μειώσεις στην αιμοσφαιρίνη, τα λευκοκύτταρα, τα αιμοπετάλια, τα ουδετερόφιλα και αύξηση στη χολερυθρίνη μπορεί να απαιτούν μείωση της δόσης ή μόνιμο τερματισμό της θεραπείας (βλ. Δοσολογία). Οι τιμές επέστρεψαν στα αρχικά επίπεδα μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά το τέλος της θεραπείας.

pregnant_woman

Κύηση / γαλουχία

SPC-PEGINTRON

expand_more

Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία/αντισύλληψη σε άντρες και γυναίκες

Το PegIntron συνιστάται για χρήση στις γόνιμες γυναίκες μόνο όταν χρησιμοποιούν αποτελεσματική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη

Πρέπει να λαμβάνεται μεγάλη φροντίδα για την αποφυγή εγκυμοσύνης σε θήλεις ασθενείς ή σε συντρόφους αρρένων ασθενών που λαμβάνουν PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη. Θήλεις σε αναπαραγωγική ηλικία πρέπει να χρησιμοποιούν μια αποτελεσματική αντισυλληπτική μέθοδο κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 4 μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Άρρενες ασθενείς ή οι θήλεις σύντροφοί τους πρέπει να χρησιμοποιούν μια αποτελεσματική αντισυλληπτική μέθοδο κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 7 μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας (βλ. την ΠΧΠ της ριμπαβιρίνης).

Κύηση

Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από την χρήση της ιντερφερόνης άλφα-2b σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Η ιντερφερόνη άλφα-2b έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί εκτρώσεις στα πρωτεύοντα θηλαστικά. Το PegIntron είναι πιθανόν να προκαλέσει αυτό το αποτέλεσμα. Ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι άγνωστος. Το PegIntron προορίζεται για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνο εάν το ενδεχόμενο όφελος δικαιολογεί τον ενδεχόμενο κίνδυνο για το έμβρυο.

Θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη (κατά την κύηση)

Η ριμπαβιρίνη προκαλεί σοβαρές συγγενείς διαμαρτίες όταν χορηγηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, συνεπώς η θεραπεία με ριμπαβιρίνη αντενδείκνυται σε γυναίκες που είναι έγκυες.

Θηλασμός

Δεν είναι γνωστό εάν τα συστατικά αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος αποβάλλονται στο ανθρώπινο γάλα. Λόγω της πιθανότητας εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών σε θηλάζοντα νεογνά, ο θηλασμός θα πρέπει να διακόπτεται πριν από την έναρξη της θεραπείας.

Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τις δυνητικές επιδράσεις της θεραπείας με PegIntron στη γονιμότητα των ανδρών ή των γυναικών.

monitor_heart

Φαρμακοδυναμική

SPC-PEGINTRON

expand_more

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία

Ανοσοδιεγερτικά, Ιντερφερόνες, κωδικός ΑΤC: L03AB10. Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b είναι συζευγμένη ομοιοπολικά με μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλη κατά ένα μέσο όρο βαθμού υποκατάστασης ενός 1 mole πολυμερούς/mole πρωτεΐνης. Η μέση μοριακή μάζα του μορίου είναι περίπου 31.300 daltons, εκ της οποίας το πρωτεϊνικό τμήμα αποτελεί περίπου 19.300.

Μηχανισμός δράσης

In vitro και in vivo μελέτες δείχνουν ότι η βιολογική δραστηριότητα του PegIntron προέρχεται από το τμήμα του μορίου της ιντερφερόνης άλφα-2b. Οι ιντερφερόνες ασκούν τις κυτταρικές δραστηριότητες με δέσμευση στους ειδικούς πρωτεϊνικούς υποδοχείς των μεμβρανών στην επιφάνεια του κυττάρου. Μετά την δέσμευση στην κυτταρική μεμβράνη, η ιντερφερόνη ξεκινά μια πολύπλοκη σειρά ενδοκυτταρικών συμβάντων που περιλαμβάνουν την επαγωγή συγκεκριμένων ενζύμων. Αυτή η διαδικασία θεωρείται ότι είναι υπεύθυνη για ποικίλες κυτταρικές ανταποκρίσεις στην ιντερφερόνη, περιλαμβανομένης της αναστολής της αναδίπλωσης του ιού σε κύτταρα που έχουν μολυνθεί από τον ιό, καταστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και ανοσοτροποποιητικές δράσεις (όπως ενίσχυση της φαγοκυτταρικής δράσης των μακροφάγων και ενίσχυση της ειδικής κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων για κύτταρα στόχους). Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b επίσης καταστέλλει τον πολλαπλασιασμό των ιών in vitro και in vivo, μεταβάλλοντας τον μεταβολισμό των κυττάρων του ξενιστή για να καταστείλει την αντιγραφή των ιών ή την αποχώρηση των ιών από το κύτταρο.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Η φαρμακοδυναμική του PegIntron αξιολογήθηκε σε μια κλινική δοκιμή με αυξανόμενες εφ’ άπαξ δόσεις σε υγιή άτομα παρακολουθώντας τις αλλαγές στην θερμοκρασία του στόματος, τις αλλαγές των συγκεντρώσεων των εκτελεστικών πρωτεϊνών όπως νεοπτερίνη ορού και 2’5’-ολιγοαδενυλική συνθετάση (2’5’-ΟΑS), καθώς και τον αριθμό των λευκοκυττάρων και των ουδετερόφιλων. Άτομα που έκαναν θεραπεία με PegIntron έδειξαν ήπιες δοσοεξαρτώμενες αυξήσεις στις θερμοκρασίες του σώματος. Μετά από εφ’ άπαξ δόσεις του PegIntron μεταξύ 0,25 και 2,0 μικρογραμμάρια/kg/εβδομάδα, η συγκέντρωση της νεοπτερίνης του ορού αυξήθηκε με έναν δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Οι μειώσεις σε αριθμό λευκοκυττάρων και ουδετερόφιλων στο τέλος της 4ης εβδομάδας σχετίζονταν με τη δόση PegIntron.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια - Ενήλικες

Τριπλή θεραπεία με PegIntron, ριμπαβιρίνη και μποσεπρεβίρη Ανατρέξτε στην ΠΧΠ της μποσεπρεβίρης.
Μονοθεραπεία με PegIntron και διπλή θεραπεία με PegIntron και ριμπαβιρίνη
- Ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία Δύο βασικές δοκιμές έδειξαν την υπεροχή του PegIntron έναντι της ιντερφερόνης άλφα-2b και του συνδυασμού PegIntron (1,5 μg/kg/εβδομάδα) με ριμπαβιρίνη έναντι του συνδυασμού ιντερφερόνης άλφα-2b και ριμπαβιρίνης. Η παρατεταμένη ανταπόκριση εκτιμήθηκε με βάση τα ποσοστά ανταπόκρισης έξι μήνες μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ο HCV γονότυπος και τα βασικά επίπεδα ιικού φορτίου είναι προγνωστικοί παράγοντες. Τα ποσοστά ανταπόκρισης ήταν ανάλογα και της δόσης της ριμπαβιρίνης (ιδιαίτερα > 10,6 mg/kg). Η ποιότητα ζωής επηρεάσθηκε λιγότερο με το 0,5 μg/kg του PegIntron στη μονοθεραπεία. Για γονότυπο 2 ή 3, 6μηνη θεραπεία με PegIntron 1,5 μg/kg/εβδομάδα και ριμπαβιρίνη 800-1400 mg/ημέρα οδήγησε σε παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση (SVR) 81%. Για γονότυπο 1 με χαμηλό ιικό φορτίο (< 600.000 IU/ml), SVR 50% μετά 24 εβδομάδες. Σε υποομάδα με μη ανιχνεύσιμα HCV-RNA την εβδομάδα 4 και 24, SVR 92%. Σε μεγάλη τυχαιοποιημένη δοκιμή σε 3.070 ενήλικες με χρόνια ηπατίτιδα C γονότυπου 1, τα ποσοστά SVR ήταν παρόμοια (40%, 38%, 41%) για PegIntron 1,5 μg/kg, PegIntron 1 μg/kg και πεγκιντερφερόνη άλφα-2a 180 μg, όλα με ριμπαβιρίνη. Η ιολογική ανταπόκριση την εβδομάδα 4 (λογαριθμική μείωση ιικού φορτίου τουλάχιστον 1 log ή μη ανιχνεύσιμα HCV-RNA) και την εβδομάδα 12 (τουλάχιστον 2 log μείωση ή μη ανιχνεύσιμα HCV-RNA) είναι προγνωστική της παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης. Η αρνητική προγνωστική αξία για SVR σε μονοθεραπεία PegIntron ήταν 98%.
Ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV/HIV Δύο μελέτες έδειξαν SVR 27% και 44% με PegIntron/ριμπαβιρίνη, υψηλότερο από ιντερφερόνη άλφα-2b/ριμπαβιρίνη. Ιστολογικά, υπήρξε βελτίωση σε ανταποκριθέντες.
Επαναχορήγηση θεραπείας PegIntron/ριμπαβιρίνης επί αποτυχίας προηγούμενων θεραπειών Σε ασθενείς που απέτυχαν σε προηγούμενη θεραπεία, SVR 21,7% συνολικά. Για όσους είχαν μη ανιχνεύσιμο HCV-RNA την εβδομάδα 12, η SVR ήταν 59,4%.
Δεδομένα μακροχρόνιας αποτελεσματικότητας-Ενήλικες SVR μετά θεραπεία με PegIntron (με ή χωρίς ριμπαβιρίνη) οδηγεί σε μακροχρόνια κάθαρση του ιού και κλινική «ίαση» από χρόνια HCV. Η εκτίμηση κατά Kaplan-Meier για συνεχιζόμενη SVR πάνω από 5 χρόνια είναι 99%.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια - παιδιατρικός πληθυσμός

Παιδιά και έφηβοι (3-17 ετών) με χρόνια ηπατίτιδα C: SVR 96% για 24 εβδομάδες θεραπείας (γονότυποι 2, 3) και 55% για 48 εβδομάδες θεραπείας (γονότυποι 1, 4). Λόγω έλλειψης δεδομένων σε παιδιά με σοβαρή πρόοδο της νόσου και πιθανότητας ανεπιθύμητων ενεργειών, ο λόγος οφέλους/κινδύνου πρέπει να εξετάζεται προσεκτικά (βλ. Θεραπευτικές ενδείξεις, Ειδικές προειδοποιήσεις και Ανεπιθύμητες ενέργειες).

Δεδομένα μακροχρόνιας αποτελεσματικότητας - παιδιατρικός πληθυσμός

Κανένα παιδιατρικό άτομο με SVR δεν υποτροπίασε κατά τη διάρκεια των 5 ετών παρακολούθησης.

biotech

Φαρμακοκινητική

SPC-PEGINTRON

expand_more

Το PegIntron είναι ένα καλά χαρακτηρισμένο, τροποποιημένο με πολυαιθυλενογλυκόλη («πεγκυλιωμένο») παράγωγο της ιντερφερόνης άλφα-2b και αποτελείται κυρίως από μονοπεγκυλιωμένα είδη. Ο χρόνος ημισείας ζωής στο πλάσμα έχει επιμηκυνθεί σε σύγκριση του PegIntron με τη μη πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2b. Το PegIntron έχει δυναμικό αποπεγκυλίωσης σε ελεύθερη ιντερφερόνη άλφα-2b. Η βιολογική δράση των πεγκυλιωμένων ισομερών είναι ποσοτικά όμοια, αλλά ασθενέστερη από αυτή της ελεύθερης ιντερφερόνης άλφα-2b. Μετά την υποδόρια χορήγηση, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα παρατηρούνται σε 15-44 ώρες μετά τη δόση και παραμένουν για μέχρι 48-72 ώρες μετά τη δόση. Οι μετρήσεις των Cmax και AUC του PegIntron αυξάνουν με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Ο μέσος φαινομενικός όγκος κατανομής είναι 0,99 l/kg. Σε πολλαπλή δοσολογία, υπάρχει συσσώρευση των ανοσοαντιδραστικών ιντερφερονών. Βέβαια υπάρχει μόνο μέτρια αύξηση στη βιολογική δράση όπως μετράται με βιοανάλυση. Ο μέσος (SD) χρόνος ημισείας ζωής απομάκρυνσης του PegIntron είναι κατά προσέγγιση 40 ώρες (13,3 ώρες), με φαινομενική κάθαρση 22,0 ml/ώρα/kg. Οι μηχανισμοί που εμπλέκονται στην κάθαρση των ιντερφερονών στον άνθρωπο, δεν έχουν πλήρως διευκρινιστεί ακόμα. Βεβαίως, νεφρική απομάκρυνση μπορεί να είναι υπεύθυνη για μια μειονότητα (περίπου 30%) της φαινομενικής κάθαρσης του PegIntron.

Νεφρική δυσλειτουργία

Η νεφρική κάθαρση φαίνεται να είναι υπεύθυνη για το 30% της συνολικής κάθαρσης του PegIntron. Σε μια μελέτη με μεμονωμένη δόση (1,0 μικρογραμμάριο/kg) σε ασθενείς με έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, η Cmax, η AUC και ο χρόνος ημισείας ζωής αυξήθηκαν σχετικά με το βαθμό της νεφρικής δυσλειτουργίας. Ακολουθώντας πολλαπλή δοσολογία του PegIntron (1,0 μικρογραμμάριο/kg χορηγούμενο υποδορίως κάθε εβδομάδα για τέσσερις εβδομάδες) η κάθαρση του PegIntron μειώνεται κατά μια μέση τιμή 17% σε ασθενείς με μέτριας βαρύτητας νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 30-49 ml/λεπτό) και κατά μια μέση τιμή 44% σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 15-29 ml/λεπτό) συγκριτικά με άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Με βάση δεδομένα εφ’ άπαξ δόσης, η κάθαρση ήταν παρόμοια σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία που δεν ήταν σε διύλιση και σε ασθενείς οι οποίοι ελάμβαναν αιμοδιύλιση. Η δόση του PegIntron για μονοθεραπεία θα πρέπει να μειώνεται σε ασθενείς με μέτριας βαρύτητας ή σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις). Ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης < 50 ml/λεπτό δεν πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με PegIntron σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη (διπλή ή τριπλή θεραπεία) (βλ. Αντενδείξεις). Λόγω της σημαντικής μεταβλητότητας μεταξύ των ασθενών στη φαρμακοκινητική της ιντερφερόνης, συνιστάται οι ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία να παρακολουθούνται στενά κατά τη διάρκεια της θεραπείας με PegIntron (βλ. Δοσολογία).

Ηπατική δυσλειτουργία

Η φαρμακοκινητική του PegIntron δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία.

Ηλικιωμένοι (≥ 65 ετών)

Η φαρμακοκινητική του PegIntron μετά μία εφ’ άπαξ υποδόρια δόση 1,0 μικρογραμμάριο/kg δεν επηρεάστηκε από την ηλικία. Τα δεδομένα δείχνουν ότι δεν χρειάζεται τροποποίηση της δόσης του PegIntron με την αύξηση της ηλικίας.

Παιδιατρικός πληθυσμός

DrugBank

Clearance

expand_more

Κάθαρση

Από του στόματος κάθαρση = 22 mL/hr∙kg [ασθενείς με λοίμωξη HCV]

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

40 ώρες (εύρος 22 έως 60 ώρες)

DrugBank

Απέκκριση

Νεφρά

DrugBank

science

Εργαλεία & Οδηγίες Όλα →

Πολλαπλή Σκλήρυνση Κατευθυντήριες Οδηγίες Υπ. Υγείας / ΕΛΛΑΝΑ 2025