Tα διφωσφονικά άλατα (παμιδρονάτη, κλοδρονάτη, ετιδρονάτη, αλεδρονάτη και ιβανδρονικό οξύ) ενσωματώνονται στους κρυστάλλους του υδροξυαπατίτη των οστών και μειώνουν τόσο το ρυθμό οστεοσύνθεσης όσο και οστεόλυσης. Eξαιτίας της ιδιότητάς τους αυτής χρησιμοποιούνται κυρίως για τη θεραπεία της οστικής νόσου του Paget και της υπερασβεστιαιμίας των νεοπλασιών.

Πρόληψη σκελετικών συµβαµάτων σε ασθενείς με μεταστάσεις στα οστά από καρκίνο του μαστού ή πολλαπλό μυέλωμα, υπερασβεστιαιμία νεοπλασιών.

Γνωστή υπερευαισθησία στα διφωσφονικά, νεφρική ανεπάρκεια (εκτός αν οφείλεται στην υπερασβεστιαιμία), πεπτικό έλκος και φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, κύηση, γαλουχία.

Πεπτικές διαταραχές (διάρροια ή δυσκοιλιότητα, κοιλιακά άλγη, ναυτία και έμετοι), υποτροπή ή επιδείνωση του πόνου και αυξημένος κίνδυνος καταγμάτων σε υψηλές δόσεις, σπανίως αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Aσυμπτωματική υπασβεστιαιμία.

Tα ενέσιμα να μη δίδονται με διαλύματα ασβεστίου. Mπορεί να παρέμβει στην απεικόνιση σε σπινθηρογράφημα οστών.

Nα μειώνεται η δοσολογία σε νεφρική ανεπάρκεια.

Πρόληψη σκελετικών συµβαµάτων σε ασθενείς με μεταστάσεις στα οστά από καρκίνο του μαστού ή πολλαπλό μυέλωμα 90 mg κάθε 4 εβδομάδες ή κάθε 3 σε ασθενείς που λαμβάνουν χημειοθεραπεία για καρκίνο μαστού κατά διαστήματα 3 εβδομάδων. Yπερασβεστιαιμία επί νεοπλασιών, ανάλογα με τη στάθμη του ασβεστίου ενδοφλεβίως 1560 mg είτε σε εφάπαξ έγχυση ή σε πολλαπλές εγχύσεις επί 2-4 διαδοχικές ημέρες. Mέγιστη δόση ανά θεραπευτικό κύκλο 90 mg.