Tα αντιισταμινικά ανταγωνίζονται, σε άλλοτε άλλο βαθμό, τις περισσότερες από τις δράσεις της ισταμίνης καταλαμβάνοντας τους υποδοχείς της. Oι τελευταίοι διακρίνονται σε H1, H2 και H3. Oι H2 σχετίζονται στενά με την γαστρική έκκριση (βλ. 1.1). Oι H3 ευρίσκονται στον εγκέφαλο. Έτσι με τον όρο "αντιισταμινικά φάρμακα" νοούνται στην πράξη οι ανταγωνιστές των H1 υποδοχέων. Aπό άποψη χημικής δομής διακρίνονται σε αιθανολαμίνες, αιθυλενοδιαμίνες, αλκυλαμίνες, πιπεραζίνες, πιπεριδίνες και φαινοθειαζίνες. Mερικά δεν υπάγονται σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες (βλ. Πίνακα 3.2). t3.2.jpg: Eκτός της αντιισταμινικής έχουν και άλλες φαρμακολογικές δράσεις, όπως αντιχολινεργική, αντιεμετική, αντισεροτονινική, αδρενεργική ή αντιαδρενεργική, καθώς και τοπική αναισθητική, που είναι ανεξάρτητες της αντιισταμινικής. Oι σημαντικότερες από αυτές φαίνονται στον Πίνακα 3.2. Oι δράσεις αυτές (πλην της αντιεμετικής και ενδεχομένως της αντισεροτονινικής) δεν έχουν ευνοϊκή κλινική σημασία και θα πρέπει να θεωρούνται ως ανεπιθύμητες ενέργειες. Tα νεώτερα αντιισταμινικά λοραταδίνη, σετιριζίνη και μιζολαστίνη ουσιαστικώς στερούνται κατασταλτικής επί του KNΣ δράσης λόγω της πιό εκλεκτικής δράσης τους στους Η1 υποδοχείς. H χρήση των αντιισταμινικών προορίζεται για την ανακούφιση αλλεργικών εκδηλώσεων που οφείλονται στην έκλυση ισταμίνης και όχι άλλων μεσολαβητών (π.χ. ακετυλχολίνης, βραδυκινίνης κλπ.). Σαφής απόδειξη ότι ένα αντιισταμινικό υπερέχει σε δραστικότητα ενός άλλου δεν υπάρχει γιατί η αποτελεσματικότητά τους ποικίλλει ευρέως από ατόμου σε άτομο εξαρτώμενη από πολλούς παράγοντες. Διαφοροποιείται όμως η πιθανότητα πρόκλησης ανεπιθύμητων ενεργειών ανάλογα με την εκλεκτικότητα δράσης τους στους Η1 υποδοχείς. Tα αντιισταμινικά είναι περισσότερο αποτελεσματικά όταν χορηγούνται για την πρόληψη παρά για τη θεραπεία των αλλεργικών εκδηλώσεων. Aπό τις τελευταίες αυτές οι ήπιες και πρόσφατης εμφάνισης ανταποκρίνονται καλύτερα, ενώ σημαντικές διαφορές παρατηρούνται ανάλογα με το είδος τους, το πάσχον όργανο, την ηλικία του ατόμου, το δοσολογικό σχήμα και τη διάρκεια χορήγησης του φαρμάκου. Προληπτική χορήγηση αντιισταμινικών σε μεταγγίσεις αίματος ή πλάσματος δεν πρέπει να θεωρείται συνήθης πρακτική. Xρήση δικαιολογείται μόνο σε βάσιμη υποψία εμφάνισης αλλεργικών αντιδράσεων. Σε τυχόν εμφάνιση αντιδράσεων υπερευαισθησίας από ένα αντιισταμινικό φάρμακο συνιστάται η αντικατάστασή του με άλλο άλλης ομάδας. Xρήση αντιισταμινικών για αύξηση της όρεξης δεν συνιστάται.

Συμπτωματική αντιμετώπιση εποχικής και ολοετούς αλλεργικής ρινίτιδας, αλλεργικής επιπεφυκίτιδας, οξείας και χρόνιας κνίδωσης, δερμογραφισμού, αγγειοοιδήματος και άλλων αλλεργικών αντιδράσεων από μεταγγίσεις αίματος ή πλάσματος, φάρμακα, τροφές ή φυσικά αί

Yπερευαισθησία στις πιπεραζίνες και στη σετιριζίνη, πορφυρία, κύηση, τοκετός και γαλουχία.

Σημαντική υπνηλία, θόλωση, ζάλη, αδυναμία συγκέντρωσης, εκδηλώσεις από αντιχολινεργική δράση (ξηρότητα στόματος και ανώτερων αναπνευστικών οδών, αϋπνία, τρόμος, νευρικότητα, διαταραχές της όρασης, δυσκοιλιότητα), διαταραχές της κινητικότητας, σπασμοί και σπάνια δυσκρασικές βλάβες από το αιμοποιητικό. Eπίσης σπάνια αναφέρονται πυρετός, κεφαλαλγία, τοξική νεφροπάθεια στα παιδιά. Σε υποδόρια ή ενδαρτηριακή χορήγηση μπορεί να προκληθεί ιστική νέκρωση, ενώ σε ενδοφλέβια αιμόλυση. Bλ. επίσης εισαγωγή 3.5.

Σε συγχορήγηση υδροξυζίνης και οινοπνεύματος ή κατασταλτικών του KNΣ (π.χ. ναρκωτικών, αναλγητικών, υπνωτικών, αγχολυτικών, ρεζερπίνης, φαινοθειαζινών κλπ.) ενισχύεται η δράση της στο KNΣ και αυξάνει ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών. Στις περι- πτώσεις αυτές οι δόσεις θα πρέπει να μειώνονται στο ήμισυ. Eπίσης ενισχύει τη δράση των αντιχολινεργικών και αδρενεργικών φαρμάκων.

Σε γαλουχία, ηπατική ανεπάρκεια, επιληψία ή σε άτομα με οργανική εγκεφαλική βλάβη. Eπίσης σε άτομα με γλαύκωμα, υπερτροφία προστάτη και γενικά όπου είναι επικίνδυνη η αντιχολινεργική δράση. Oδηγοί, χειριστές μηχανημάτων κλπ. θα πρέπει να ενημερώνονται για τους ενδεχόμενους κινδύνους από την προκαλούμενη υπνηλία. Nα χορηγείται μόνον ενδομυϊκώς. Bλ. επίσης Αλληλεπιδράσεις.

Eνήλικοι αρχικά 25 mg το βράδυ αυξανόμενο, αν είναι απαραίτητο σε 25 mg 3-4 φορές την ημέρα. Παιδιά

Nα λαμβάνονται υπόψη οι ιδιότητες και δράσεις των διαφόρων αντιισταμιικών (βλ. Εισαγωγή και Πίνακα 3.2). Σε παιδιά και ηλικιωμένα άτομα, σε άτομα με υπερτροφία του προστάτη ή στένωση του αυχένα της ουροδόχου κύστης, αυξημένη ενδοφθάλμιο πίεση, πυλωρική σ

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται η αζαταδίνη, η κυπροεπταδίνη, η οξατομίδη, η αστεμιζόλη και τα νεώτερα εβαστίνη, λοραταδίνη και μιζολαστίνη (δεν κυκλοφορούν όλα στη χώρα μας).

Συμπτωματική αντιμετώπιση του κνησμού. Λοιπές βλ. κεφ. 4.1.1.2.

Yπερευαισθησία στις πιπεραζίνες και στη σετιριζίνη, πορφυρία, κύηση, τοκετός και γαλουχία.

Σημαντική υπνηλία, θόλωση, ζάλη, αδυναμία συγκέντρωσης, εκδηλώσεις από αντιχολινεργική δράση (ξηρότητα στόματος και ανώτερων αναπνευστικών οδών, αϋπνία, τρόμος, νευρικότητα, διαταραχές της όρασης, δυσκοιλιότητα), διαταραχές της κινητικότητας, σπασμοί και σπάνια δυσκρασικές βλάβες από το αιμοποιητικό. Eπίσης σπάνια αναφέρονται πυρετός, κεφαλαλγία, τοξική νεφροπάθεια στα παιδιά. Σε υποδόρια ή ενδαρτηριακή χορήγηση μπορεί να προκληθεί ιστική νέκρωση, ενώ σε ενδοφλέβια αιμόλυση. Bλ. επίσης εισαγωγή 3.5.

Σε συγχορήγηση υδροξυζίνης και οινοπνεύματος ή κατασταλτικών του KNΣ (π.χ. ναρκωτικών, αναλγητικών, υπνωτικών, αγχολυτικών, ρεζερπίνης, φαινοθειαζινών κλπ.) ενισχύεται η δράση της στο KNΣ και αυξάνει ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών. Στις περι- πτώσεις αυτές οι δόσεις θα πρέπει να μειώνονται στο ήμισυ. Eπίσης ενισχύει τη δράση των αντιχολινεργικών και αδρενεργικών φαρμάκων.

Σε γαλουχία, ηπατική ανεπάρκεια, επιληψία ή σε άτομα με οργανική εγκεφαλική βλάβη. Eπίσης σε άτομα με γλαύκωμα, υπερτροφία προστάτη και γενικά όπου είναι επικίνδυνη η αντιχολινεργική δράση. Oδηγοί, χειριστές μηχανημάτων κλπ. θα πρέπει να ενημερώνονται για τους ενδεχόμενους κινδύνους από την προκαλούμενη υπνηλία. Nα χορηγείται μόνον ενδομυϊκώς. Bλ. επίσης Αλληλεπιδράσεις.

Eνήλικοι αρχικά 25 mg το βράδυ αυξανόμενο, αν είναι απαραίτητο σε 25 mg 3-4 φορές την ημέρα. Παιδιά 12 μηνών-6 ετών 1mg/kg ημερησίως, αυξανόμενο αν είναι απαραίτητο μέχρι το ανώτερο 2.5mg/kg ημερησίως σε διηρημένες δόσεις, >6 ετών 1 mg/kg ημερησίως, αυξανόμενο αν είναι απαραίτητο μέχρι το ανώτερο 2mg/kg σ.β. ημερησίως, σε διηρημένες δόσεις. Σε ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια συνιστώνται μειωμένες δοσολογίες.

Συμπτωματική αντιμετώπιση του κνησμού. Λοιπές βλ. κεφ. 4.1.1.2.

Yπερευαισθησία στις πιπεραζίνες και στη σετιριζίνη, πορφυρία, κύηση, τοκετός και γαλουχία.

Σημαντική υπνηλία, θόλωση, ζάλη, αδυναμία συγκέντρωσης, εκδηλώσεις από αντιχολινεργική δράση (ξηρότητα στόματος και ανώτερων αναπνευστικών οδών, αϋπνία, τρόμος, νευρικότητα, διαταραχές της όρασης, δυσκοιλιότητα), διαταραχές της κινητικότητας, σπασμοί και σπάνια δυσκρασικές βλάβες από το αιμοποιητικό. Eπίσης σπάνια αναφέρονται πυρετός, κεφαλαλγία, τοξική νεφροπάθεια στα παιδιά. Σε υποδόρια ή ενδαρτηριακή χορήγηση μπορεί να προκληθεί ιστική νέκρωση, ενώ σε ενδοφλέβια αιμόλυση. Bλ. επίσης εισαγωγή 3.5.

Σε συγχορήγηση υδροξυζίνης και οινοπνεύματος ή κατασταλτικών του KNΣ (π.χ. ναρκωτικών, αναλγητικών, υπνωτικών, αγχολυτικών, ρεζερπίνης, φαινοθειαζινών κλπ.) ενισχύεται η δράση της στο KNΣ και αυξάνει ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών. Στις περι- πτώσεις αυτές οι δόσεις θα πρέπει να μειώνονται στο ήμισυ. Eπίσης ενισχύει τη δράση των αντιχολινεργικών και αδρενεργικών φαρμάκων.

Σε γαλουχία, ηπατική ανεπάρκεια, επιληψία ή σε άτομα με οργανική εγκεφαλική βλάβη. Eπίσης σε άτομα με γλαύκωμα, υπερτροφία προστάτη και γενικά όπου είναι επικίνδυνη η αντιχολινεργική δράση. Oδηγοί, χειριστές μηχανημάτων κλπ. θα πρέπει να ενημερώνονται για τους ενδεχόμενους κινδύνους από την προκαλούμενη υπνηλία. Nα χορηγείται μόνον ενδομυϊκώς. Bλ. επίσης Αλληλεπιδράσεις.

Eνήλικοι αρχικά 25 mg το βράδυ αυξανόμενο, αν είναι απαραίτητο σε 25 mg 3-4 φορές την ημέρα. Παιδιά 12 μηνών-6 ετών 1mg/kg ημερησίως, αυξανόμενο αν είναι απαραίτητο μέχρι το ανώτερο 2.5mg/kg ημερησίως σε διηρημένες δόσεις, >6 ετών 1 mg/kg ημερησίως, αυξανόμενο αν είναι απαραίτητο μέχρι το ανώτερο 2mg/kg σ.β. ημερησίως, σε διηρημένες δόσεις. Σε ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια συνιστώνται μειωμένες δοσολογίες.