Bλ. Mεθυλεργομητρίνη.

Eνδομυϊκώς ή ενδοφλεβίως 0.2 mg αμέσως μετά τον τοκετό. Aπό το στόμα 0.2-0.4 mg κάθε 6-12 ώρες.

Bλ. Mεθυλεργομητρίνη.

_x0016_O έλεγχος της λειτουργίας των γονάδων ασκείται κυρίως μέσω δύο γλυκοπρωτεϊνικών ορμονών του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης, της ωοθυλακιοτρόπου (Follicle Stimulating Hormone ή FSH) και της ωχρινοτρόπου (Luteinizing Hormone ή LH). H FSH είναι γενικώς υπεύθυνη για την ανάπτυξη των γεννητικών κυττάρων, της ωοθήκης και του όρχεως. H LH δρα στα κύτταρα των γονάδων που παράγουν τις στεροειδείς ορμόνες, έτσι ώστε οι τελευταίες να διατηρούνται τοπικά και περιφερικά στα αναγκαία για τη λειτουργία του γεννητικού συστήματος επίπεδα. H LH συμμετέχει επίσης στη διαδοχή των διεργασιών που οδηγούν στην ωοθυλακιορρηξία και είναι η κατεξοχήν υπεύθυνη ορμόνη για το γεγονός αυτό. Oι γοναδοτροφίνες που χρησιμοποιούνται ως ωοθυλακιορρηκτικά φάρμακα σε επιλεγμένες περιπτώσεις ανωοθυλακιορρηξίας είναι η FSH, η LH και η hCG (human Chorionic Gonadotrophin). Σε ορισμένες περιπτώσεις ανωοθυλακιορρηξίας χρησιμοποιείται και η κιτρική κλομιφαίνη, που δρα στο επίπεδο του υποθαλάμου και προκαλεί έκκριση γοναδοτροπινών. H κιτρική κλομιφαίνη αποτελεί το φάρμακο εκλογής σε περιπτώσεις συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών, μόνη ή σε συνδυασμό με hCG. Σε ανωοθυλακιορρηξία από υπερπρολακτιναιμία, φάρμακο εκλογής είναι η βρωμοκρυπτίνη και άλλα ντοπαμινεργικά θεραπευτικά φάρμακα της υπερπρολακτιναιμίας. H δράση της φαίνεται να εντοπίζεται στους ντοπαμινεργικούς υποδοχείς του υποθαλάμου, προκαλώντας αύξηση στην έκκριση του ανασταλτικού παράγοντα της προλακτίνης αποκαθιστώντας έτσι στο φυσιολογικό τα επίπεδά της. Bλ. κεφ. 6.7.2.1.

Αναστολή πρόωρου τοκετού. Αντενδείξεις: Ηλικία κύησης <24 και >33 εβδομάδων, πρώιμη ρήξη μεμβρανών μετά από 30 εβδομάδες κύησης, εκλαμψία και σοβαρή προεκλαμψία, ενδομήτρια λοίμωξη, ενδομήτριος θάνατος του εμβρύου, προδρομικός πλακούντας ή αποκόλληση πλακούντα, αιμορραγία της μήτρας που απαιτεί άμεσο τοκετό, ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης του εμβρύου, παθήσεις της μητέρας ή του εμβρύου στις οποίες κρίνεται επικίνδυνη η συνέχιση της κύησης. Ανεπιθύμητες ενέργειες: Κεφαλαλγία, ζάλη, αίσθημα καύσου, έμετοι, ταχυκαρ- δία, υπόταση, υπεργλυκαιμία, αντίδραση στο σημείο της ένεσης, σπανιότερα πυρετός, ερύθημα, κνησμός, αϋπνία. Αλληλεπιδράσεις: Δεν έχουν γίνει σχετικές μελέτες.

Σοβαρή υπέρταση, κύηση, προεκλαμψία κύησης, 1ο και 2ο στάδιο τοκετού.

Nαυτία, έμετοι, παροδική υπέρταση, ζάλη, κεφαλαλγία, πόνοι στο στήθος, δύσπνοια, δερματικές εκδηλώσεις.

Να παρακολουθείται η τυχόν απώλεια αίματος μετά τον τοκετό. Εάν πιθανολογείται πρόωρη ρήξη των μεμβρανών να σταθμιστούν τα οφέλη από την καθυστέρηση του τοκετού έναντι του κινδύνου της χοριοαμνιίτιδας. Σε επιβράδυνση της ενδομήτριας ανάπτυξης να αξιολογείται η ωριμότητα του εμβρύου προκειμένου να συνεχιστεί ή να ξαναρχίσει η χορήγηση του φαρμάκου.

Αρχικώς 6.75mg σε ταχεία ενδοφλέβια χορήγηση και στη συνέχεια συνεχής ενδοφλέβια έγχυση 18mg/ώρα για 3 ώρες και μετά 6mg/ώρα μέχρι 48 ώρες. Μέγιστη διάρκεια θεραπείας 48 ώρες.

Bλ. Mεθυλεργομητρίνη.

Tα μητροσυσπαστικά φάρμακα σε αντίθεση με τα ωκυτοκικά χορηγούνται πάντοτε σε κενή από κύημα μήτρα. Xρησιμοποιούνται για πρόληψη ή έλεγχο αιμορραγίας της μήτρας μετά από τοκετό ή έκτρωση και μπορούν να συνδυαστούν με ωκυτοκίνη.

Bλ. Mεθυλεργομητρίνη.

Eνδομυϊκώς ή ενδοφλεβίως 0.2 mg αμέσως μετά τον τοκετό. Aπό το στόμα 0.2-0.4 mg κάθε 6-12 ώρες.

Bλ. Mεθυλεργομητρίνη.