Όλες οι μορφές του παρκινσονισμού. Εξωπυραμιδικά συμπτώματα φαρμακευτικής αιτιολογίας. Βλ. και 17.2.

Υπερευαισθησία στα αντιχολινεργικά, γλαύκωμα κλειστής γωνίας, καλοήθης υπερτροφία προστάτη, μηχανικές στενώσεις γαστρεντερικού συστήματος, μεγάκολο, παθήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνες ταχυκαρδίες, όψιμη δυσκινησία.

Aίσθημα κόπωσης, ζάλη και υπνηλία, σε υψηλότερες δόσεις ανησυχία, σύγχυση, παραλήρημα και ενίοτε διαταραχές της μνήμης και ψευδαισθήσεις, ξηροστομία, διαταραχές προσαρμογής των οφθαλμών, ελάττωση της εφίδρωσης, δυσκοιλιότητα, γαστρικές διαταραχές, αύξηση της καρδιακής συχνότητας, πολύ σπάνια ελάττωσή της. Ενίοτε δερματικό αλλεργικό εξάνθημα, δυσκινησία, αταξία, μυοσπασμοί (τικ) και διαταραχές της ομιλίας.

Συνδυασμός με άλλα αντιχολινεργικά π.χ. ψυχοτρόπα φάρμακα, αντιισταμινικά, αντιπαρκινσονικά, α- ντικαταθλιπτικά με ισχυρές αντιχολινεργικές ιδιότητες και αντισπασμωδικά αυξάνει τις πιθανότητες ανεπιθύμητων ενεργειών, χωρίς ανάλογη ενίσχυση του θεραπευτικού αποτελέσματος. Συγχορήγηση κινιδίνης μπορεί να ενισχύσει την αντιχολινεργική δράση του. Συγχορήγηση λεβοντόπα μπορεί να ενισχύσει τη δυσκινησία, ενώ έχουν αναφερθεί γενικευμένες χορειακές κινήσεις με καρβιντόπα/λεβοντόπα. Μπορεί να ενισχύσει την όψιμη δυσκινησία από τα νευροληπτικά. Μπορεί να ενισχύσει τις ανεπιθύμητες ενέργειες της πεθιδίνης από το Κ.Ν.Σ., την κατασταλτική δράση του οινοπνεύματος και άλλων κατασταλτικών του ΚΝΣ. Ανταγωνίζεται τη δράση της μετοκλοπραμίδης.

Τα κεντρικώς δρώντα αντιχολινεργικά μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένη τάση εγκεφαλικών σπασμών. Ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς με μυασθένεια. Να αποφεύγεται στην κύηση, ιδιαίτερα κατά το 1ο τρίμηνο και στη γαλουχία.

Παρκινσονικά σύνδρομα: Aπό το στόμα 1mg δύο φορές την ημέρα και προοδευτική αύξηση μέχρι 6mg την ημέρα σε 3 δόσεις. Mέγιστη δόση 12 mg. Ασθενείς σταθεροποιημένοι με απλά δισκία μπορούν να μεταταχθούν σε μορφές τροποπ/νης αποδέσμευσης στην πλησιέστερη δοσολογία. Σε ηλικιωμένους ασθενείς απαιτείται προσεκτική ρύθμιση της δόσης. Σε βαριές περιπτώσεις, η θεραπεία μπορεί να αρχίσει με 10mg έως το μέγιστο 20 mg σε κατανεμημένες δόσεις (μέχρι 4 ημερησίως) ενδομυϊκώς ή με αργή ενδοφλέβια ένεση. Η θεραπεία μπορεί να συνεχιστεί με τις από του στόματος χορηγούμενες μορφές. Εξωπυραμιδικά συμπτώματα φαρμακευτικής αιτιολογίας: Eνδομυϊκώς ή βραδέως ενδοφλεβίως 2.5-5 mg, που μπορεί να επαναληφθεί ανά διαστήματα ½ ώρας (μέχρι 4 φορές ημερησίως) ανάλογα με την ανταπόκριση. Mέγιστη δόση 20 mg την ημέρα. Σε παιδιά 1 έτους 1 mg, 2-6 ετών 2 mg και 7-10 ετών 3 mg αργά ενδοφλεβίως. Αν χρειάζεται, η αντίστοιχη για την ηλικία δόση μπορεί να επαναληφθεί μετά από 30 λεπτά. Ως βοηθητική θεραπεία σε ενήλικες ασθενείς υπό θεραπεία με νευροληπτικά, μπορούν να χορηγηθούν από του στόματος 1-4 mg, 1-4 φορές την ημέρα, ανάλογα με τη βαρύτητα των συμπτωμάτων.